storm, en een ferme

We zijn zondag, maar ik ben de tel kwijt, ik weet echt niet meer de hoeveelste (24?)
Het is stil geweest op mijn blog, maar niet hier; we hebben hier een tropische depressie gehad, en dat stopt maar niet direct. Vrijdagnamiddag is het beginnen waaien, zo fel dat de meisjes niet op het water konden, dus niet getraind. In de avond is het beginnen gieten en gieten en verder waaien en nu is het opgehouden. Ik zie het eerste zonnestraaltje proberen en het is zondagmiddag.
Je kan hier wel niet veel doen in zo’ n weer, we zijn bijna niet buiten gekomen. Alleen maar als ze ons van de jachthaven opbelden omdat Stef zijn boot aan het zinken was; 1 van de tuben was gelost en de boot kwam onder water te staan van de golven en de wind. We waren juist op tijd, een vriendelijke Nzder had hem al leeggehoosd, en toen hebben we hem een beetje beschut achter de yachten gelegd.
De 24 uur wedstrijd is afgelast geworden; gelukkig want we zagen dat niet zitten; zonder tent of matrassen; alles kletsnet. We moeten nu precies niet zorgen dat onze zeilers een griep op doen.
Gisterenavond zijn we bij de eigenaars van ons huis iets gaan drinken om kennis te maken, ze waren juist teruggekomen van reis en we hadden ze nog niet gezien; het was leuk.
Nu ben ik op mijn gemak, Stef is naar zijn boot gebracht, en heeft de meisjes op zee, voor het strand opgepikt en nu zijn ze voor een uur of 4 gaan trainen. Het is intussen mooi weer aan het worden, de zon is er weer. Ik ga van mijn dag genieten aan het strand met een boek. Tot later xx