dinsdag en woensdag 1 en 2 april
We zijn vanuit het diepe zuiden in Christchurch aangekomen.
Door pech konden we niet gaan zwemmen met de dolfijnen in Akaroa; er stond te harde wind. Spijtig.
We hadden dus meer dan tijd genoeg voor sightseeing in de omgeving en voor een stadsbezoek.
Morgen komen we naar huis; tot in België.
We kijken ernaar uit om iedereen terug te zien.
woensdag 2 april 2008
maandag 31 maart 2008
het diepe zuiden
Zondag 30 maart
Inderdaad, het raften was spectaculair, Laura en Louise hebben ervan genoten en wij hebben ze opgewacht aan de uitgang van de Oxenbridge Tunnel, meer dan anderhalf uur lang. Maar het was leuk, we zaten langs het water in het zonnetje en het was rustig. Alleen de natuur en de vogeltjes.
Na het raften zijn we naar Te Anau vertrokken, onze planning viel echt wel mee; we waren daar al in de vroege namiddag en we hebben nog een wandeling langs het meer gemaakt. Prachtig weer en een aangenaam temperatuurtje; je ziet. Zelfs in het diepe zuiden kan het aangenaam warm zijn overdag, alleen de nachten zijn veel koeler.
Maandag 31 maart
Vandaag staat Doubtfull Sound op het programma; we hebben geboekt voor een Wilderness Cruise. We willen echt de Sounds van op het water beleven, dus moeten we met de boot mee want langs de weg kunnen we het niet bereiken. We vertrekken in Manapuri en varen over het meer tot aan de bergketen langs de overkant. Daar moeten we met een bus de Wilmott Pass over en dan weer de boot op door de fjorden en de sounds tot aan de Tasman Sea.
Wat we zien is niet te beschrijven, bergen, fjorden, diepen kreken, tropisch regenwoud, en wildlife!!! Dolfijnen en zeehonden op 100 meter van ons. We hebben ogen te kort, de kleuren zijn prachtig; alle schakeringen van bruin, blauw, grijs en groen doordrongen van mist en nevel. Alles krijgt zowaar een geheimzinig sfeertje. We worden zelfs getracteerd op een straaltje zon, de enkele regendruppels kunnen ons niet deren. Het is plots wel kouder, we zullen moeten wennen in Europa.
Op de terugweg bezoeken we een elektriciteitscentrale op waterkracht; de meren ( Lake Te Anau en Lake Manapuri ) worden gebruikt als aandrijving en de waterkracht zorgt voor elektriciteit.
Een prachtige dag in de echte ongerepte natuur.
Inderdaad, het raften was spectaculair, Laura en Louise hebben ervan genoten en wij hebben ze opgewacht aan de uitgang van de Oxenbridge Tunnel, meer dan anderhalf uur lang. Maar het was leuk, we zaten langs het water in het zonnetje en het was rustig. Alleen de natuur en de vogeltjes.
Na het raften zijn we naar Te Anau vertrokken, onze planning viel echt wel mee; we waren daar al in de vroege namiddag en we hebben nog een wandeling langs het meer gemaakt. Prachtig weer en een aangenaam temperatuurtje; je ziet. Zelfs in het diepe zuiden kan het aangenaam warm zijn overdag, alleen de nachten zijn veel koeler.
Maandag 31 maart
Vandaag staat Doubtfull Sound op het programma; we hebben geboekt voor een Wilderness Cruise. We willen echt de Sounds van op het water beleven, dus moeten we met de boot mee want langs de weg kunnen we het niet bereiken. We vertrekken in Manapuri en varen over het meer tot aan de bergketen langs de overkant. Daar moeten we met een bus de Wilmott Pass over en dan weer de boot op door de fjorden en de sounds tot aan de Tasman Sea.
Wat we zien is niet te beschrijven, bergen, fjorden, diepen kreken, tropisch regenwoud, en wildlife!!! Dolfijnen en zeehonden op 100 meter van ons. We hebben ogen te kort, de kleuren zijn prachtig; alle schakeringen van bruin, blauw, grijs en groen doordrongen van mist en nevel. Alles krijgt zowaar een geheimzinig sfeertje. We worden zelfs getracteerd op een straaltje zon, de enkele regendruppels kunnen ons niet deren. Het is plots wel kouder, we zullen moeten wennen in Europa.
Op de terugweg bezoeken we een elektriciteitscentrale op waterkracht; de meren ( Lake Te Anau en Lake Manapuri ) worden gebruikt als aandrijving en de waterkracht zorgt voor elektriciteit.
Een prachtige dag in de echte ongerepte natuur.
zondag 30 maart 2008
Het Zuidereiland
Dinsdag 25 maart
We rijden door vandaag naar het zuiden; eerst via green en blue lake ( schitterende kratermeren ) naar Lake Taupo.
Voor we er zijn maken we een ommetje naar de Huka Falls ( overweldigende watervallen) langs de Waitoko rivier.
In Taupo boeken we een kajak tocht naar de Maori rock- carvings; symbolen werden in de harde steen van de rotsen gekerfd. De rotsen liggen als kliffen naast het water; je kan ze alleen over het water bewonderen. We hebben er dus wel een inspannend tochtje per kajak voor over.
Daarna rijden we door via Dessert Road, een verlaten stuk weg door het Tongariro Natural Park waar 3 enorme nog actieve vulkanen liggen. Er wordt zelfs geskied in de winter. We treffen het niet zo met het weer, het is mistig en bewolkt en de toppen zijn niet te zien. De weg die we nemen is adembenemend en indrukwekkend. Het landschap dat we zien is primitief en straalt een oerkracht uit. Geen wonder dat Lord off the Rings hier werd opgenomen. We vinden mountain off Dome, en we wanen ons in de film. Geen kat te zien, verlaten….
We overnachten in een stadje Waiouru, 1 straat van 500m met langs beide kanten winkeltjes, verder niets. Landschap en natuur..
Woensdag 26 maart
Vandaag rijden we door naar Wellington, de hoofdstad van Nieuw- Zeeland. We blijven de 1 volgen naar beneden. Je kan de baan vergelijken met een National in Frankrijk maar dan zonder verkeer en zonder dorpen en stadjes om de haverklap. Dus we kunnen eigenlijk wel goed opschieten. We maken een tussenstop, picknick aan de Hutt River. Ook hier gaan we decor van Lord of the Rings opzoeken.
In Wellington kunnen we in de namiddag nog een stadswandeling maken langs de haven, een modern opgevat stadsdeel met veel terrasjes en veel kunst. Weer prachtig weer. We gaan ook op zoek naar Het Parlement. We zien vele leuke winkelstraten. Wellington is echt veel meer Europese grootstad.
We overnachten bij NZ vrienden in de heuvels en gaan ’s avonds de stad terug in om te eten in Queen’s Wharf. Daarna rijden we de hoogste berg op, Mount Victoria, en bekijken de stad met al zijn lichtjes vanuit de hoogte. Prachtig uitzicht op nog een ander vulkanisch gebied.
Donderdag 27 maart
Vroeg op; we nemen de Interislander Ferry naar het Zuidereiland. De boottrip door Cook Strait duurt ongeveer 4 uur en de helft ervan varen we door fjorden om tot bij Picton te komen. Echt een mooie overtocht. Het weer zit mee, stralende zon en geen mist. Ons uitzicht is adembenemend.
Van Picton nemen we de Queen Charlotte Scenic Drive door Marlborough Sound. Bij onze eerste picknick stop maken we kennis met de beruchte zandvlooien van het Zuideiland, ze zijn inderdaad lastig en ze bijten, en ze zijn met veel!!!
We komen terug aan de zee uit bij Nelson. Dat is een mooie stad.
We steken de bergen over want we willen vanavond nog de Westkust bereiken. We kunnen helaas de omweg naar Het Abel Tasman National Park niet maken; we zouden in tijdsnood komen.
We overnachten in Westport aan de Tasman Sea.
Vrijdag 28 maart
Vandaag veel gezien!
Eerst zijn we hier in Westport de zeehonden kolonie gaan observeren; eerst was er niets te zien tot we doorhadden dat hun camouflage super was. Ongeloofelijk, we konden blijven kijken naar de spelende jongen. De mama’s lagen lui in de zon en de papa’s waren niet te bespeuren.
Daarna naar Panukaiki waar de kalklagen tussen de stenen in de jaren door zeewater en zon waren weggevreten zodat alleen het dolomiet in de rotsen overblijft. Precies een hoop pannenkoeken met daartussen veel gaten ( blowholes ) waar de golven het zeewater er tussen naar boven spuit; zeer mooi en een zeer mooi aangelegd wandelpad met alle typische plantengroei beschreven.
We passeren Greymouth ( goudmijn stadje ) en Hokitika ( jade stadje ) maar we moeten helaas voortmaken.
En nu op naar de gletsjers maar hoe meer we dichter naar de bergen gingen, hoe mistiger het werd en het begon zelfs een beetje te motregenen. De Frans- Jozef hebben we gezien maar het weer belemmerde veel van het uitzicht. Bij de Fox was er een kleine opklaring, we konden in redelijke omstandigheden naar de voet van de gletsjer wandelen en de ijsvlakte bewonderen.
De kou kwam ons tegemoet.
De Mount Cook konden we niet zien, we proberen hem later te bezoeken als we terugkomen van Queenstown.
Het laatste deel van de dag rijden we nog verder door naar Haast om de afstand van morgen wat te verkorten.
Zaterdag 29 maart
Vandaag uit Haast vertrokken in de regen maar tegen dat we goed 100km verder waren begon de zon er al door te komen. Langs Lake Wanaka en Lake Hawea rijden we door naar het diepe zuiden. Schitterende landschappen, we willen steeds maar stoppen en trekken veel te veel foto’s . Het Mount Aspiring National Park behoort tot het Unesco Cultureel Erfgoed en is echt super.
Bij de Kawarau Bridge stoppen we en Laura en Louise komen helemaal aan hun trekken, ze doen hun eerste bungee jump boven de Kawarau River. Awsome…
We maken een ommetje en bereiken Queenstown via Arrowstown; een goudzoekers stadje met veel sfeer en zeer pitoresque. Ondertussen weer echt prachtig zomers weer.
Queenstown kan ons echt bekoren; moeilijk te beschrijven. Ergens in het midden tussen een trendy ski- stadje en …
Morgen gaan de meisjes raften op de Shotover River; de beelden zien spectaculair uit.
We rijden door vandaag naar het zuiden; eerst via green en blue lake ( schitterende kratermeren ) naar Lake Taupo.
Voor we er zijn maken we een ommetje naar de Huka Falls ( overweldigende watervallen) langs de Waitoko rivier.
In Taupo boeken we een kajak tocht naar de Maori rock- carvings; symbolen werden in de harde steen van de rotsen gekerfd. De rotsen liggen als kliffen naast het water; je kan ze alleen over het water bewonderen. We hebben er dus wel een inspannend tochtje per kajak voor over.
Daarna rijden we door via Dessert Road, een verlaten stuk weg door het Tongariro Natural Park waar 3 enorme nog actieve vulkanen liggen. Er wordt zelfs geskied in de winter. We treffen het niet zo met het weer, het is mistig en bewolkt en de toppen zijn niet te zien. De weg die we nemen is adembenemend en indrukwekkend. Het landschap dat we zien is primitief en straalt een oerkracht uit. Geen wonder dat Lord off the Rings hier werd opgenomen. We vinden mountain off Dome, en we wanen ons in de film. Geen kat te zien, verlaten….
We overnachten in een stadje Waiouru, 1 straat van 500m met langs beide kanten winkeltjes, verder niets. Landschap en natuur..
Woensdag 26 maart
Vandaag rijden we door naar Wellington, de hoofdstad van Nieuw- Zeeland. We blijven de 1 volgen naar beneden. Je kan de baan vergelijken met een National in Frankrijk maar dan zonder verkeer en zonder dorpen en stadjes om de haverklap. Dus we kunnen eigenlijk wel goed opschieten. We maken een tussenstop, picknick aan de Hutt River. Ook hier gaan we decor van Lord of the Rings opzoeken.
In Wellington kunnen we in de namiddag nog een stadswandeling maken langs de haven, een modern opgevat stadsdeel met veel terrasjes en veel kunst. Weer prachtig weer. We gaan ook op zoek naar Het Parlement. We zien vele leuke winkelstraten. Wellington is echt veel meer Europese grootstad.
We overnachten bij NZ vrienden in de heuvels en gaan ’s avonds de stad terug in om te eten in Queen’s Wharf. Daarna rijden we de hoogste berg op, Mount Victoria, en bekijken de stad met al zijn lichtjes vanuit de hoogte. Prachtig uitzicht op nog een ander vulkanisch gebied.
Donderdag 27 maart
Vroeg op; we nemen de Interislander Ferry naar het Zuidereiland. De boottrip door Cook Strait duurt ongeveer 4 uur en de helft ervan varen we door fjorden om tot bij Picton te komen. Echt een mooie overtocht. Het weer zit mee, stralende zon en geen mist. Ons uitzicht is adembenemend.
Van Picton nemen we de Queen Charlotte Scenic Drive door Marlborough Sound. Bij onze eerste picknick stop maken we kennis met de beruchte zandvlooien van het Zuideiland, ze zijn inderdaad lastig en ze bijten, en ze zijn met veel!!!
We komen terug aan de zee uit bij Nelson. Dat is een mooie stad.
We steken de bergen over want we willen vanavond nog de Westkust bereiken. We kunnen helaas de omweg naar Het Abel Tasman National Park niet maken; we zouden in tijdsnood komen.
We overnachten in Westport aan de Tasman Sea.
Vrijdag 28 maart
Vandaag veel gezien!
Eerst zijn we hier in Westport de zeehonden kolonie gaan observeren; eerst was er niets te zien tot we doorhadden dat hun camouflage super was. Ongeloofelijk, we konden blijven kijken naar de spelende jongen. De mama’s lagen lui in de zon en de papa’s waren niet te bespeuren.
Daarna naar Panukaiki waar de kalklagen tussen de stenen in de jaren door zeewater en zon waren weggevreten zodat alleen het dolomiet in de rotsen overblijft. Precies een hoop pannenkoeken met daartussen veel gaten ( blowholes ) waar de golven het zeewater er tussen naar boven spuit; zeer mooi en een zeer mooi aangelegd wandelpad met alle typische plantengroei beschreven.
We passeren Greymouth ( goudmijn stadje ) en Hokitika ( jade stadje ) maar we moeten helaas voortmaken.
En nu op naar de gletsjers maar hoe meer we dichter naar de bergen gingen, hoe mistiger het werd en het begon zelfs een beetje te motregenen. De Frans- Jozef hebben we gezien maar het weer belemmerde veel van het uitzicht. Bij de Fox was er een kleine opklaring, we konden in redelijke omstandigheden naar de voet van de gletsjer wandelen en de ijsvlakte bewonderen.
De kou kwam ons tegemoet.
De Mount Cook konden we niet zien, we proberen hem later te bezoeken als we terugkomen van Queenstown.
Het laatste deel van de dag rijden we nog verder door naar Haast om de afstand van morgen wat te verkorten.
Zaterdag 29 maart
Vandaag uit Haast vertrokken in de regen maar tegen dat we goed 100km verder waren begon de zon er al door te komen. Langs Lake Wanaka en Lake Hawea rijden we door naar het diepe zuiden. Schitterende landschappen, we willen steeds maar stoppen en trekken veel te veel foto’s . Het Mount Aspiring National Park behoort tot het Unesco Cultureel Erfgoed en is echt super.
Bij de Kawarau Bridge stoppen we en Laura en Louise komen helemaal aan hun trekken, ze doen hun eerste bungee jump boven de Kawarau River. Awsome…
We maken een ommetje en bereiken Queenstown via Arrowstown; een goudzoekers stadje met veel sfeer en zeer pitoresque. Ondertussen weer echt prachtig zomers weer.
Queenstown kan ons echt bekoren; moeilijk te beschrijven. Ergens in het midden tussen een trendy ski- stadje en …
Morgen gaan de meisjes raften op de Shotover River; de beelden zien spectaculair uit.
vrijdag 28 maart 2008
In de voetsporen van Lord off the Rings
Zondag 23 – maandag 24 maart
We zijn vertrokken uit Devonport, op weg naar Rotorua.
Het is gemakkelijker gegaan dan we hadden gedacht, weinig volk op de weg en je kan op grote stukken van de gewone baan 100km per uur rijden zodat we eigenlijk een mooi gemiddelde halen. We hadden tijd om op het gemak te picknicken langs een meer en we hebben zelfs al de Zorb gedaan op zaterdag.
De zorb is een grote ballon waar je moet in kruipen, je krijgt er een beetje water mee als gezelschap en je wordt van een heuvel afgeduwd: Laura en Louise vonden het “ awsome”.
Motel accomodatie valt zeer goed mee!
Zaterdagavond was goed gevuld met een Matai Maori- voorstelling en ganhi- diner (traditioneel bereid Maori maal) en een nachtelijk bezoek aan het Rainbow Springs Natural Park waar we echte kiwi’s ( vogels ) konden bewonderen.
Op zondag bezochten we het Whakarewarewa Thermal Village; daar zagen we vulkanische activiteit op de plaats van onze aarde, waar de aardkorst het dunst is. Modderpoelen, spuitende geisers, stomende gaten in de grond, warmwaterbronnen, kokende waterpoelen en zwavelstank en dat allemaal in het dorp, de Maori stam leeft er midden in.
In de namiddag gingen we op natuurontdekking, rond het meer is de omgeving schitterend. We stopten voor een wandeling bij de Okire watervallen; door het tropisch woud en met hier en daar een platform om de stroomversnellingen en de watervallen te bewonderen. De rafting zag er spectaculair uit. Wij zullen wachten met raften tot we in Queenstown zijn.
Terug in Rotorua gingen we de stad in en vonden een Italiaans ijsje; heerlijk.
Dinsdag 25 maart
We rijden door vandaag naar het zuiden; eerst via green en blue lake ( schitterende kratermeren ) naar Lake Taupo.
Voor we er zijn maken we een ommetje naar de Huka Falls ( overweldigende watervallen) langs de Waitoko rivier.
In Taupo boeken we een kajak tocht naar de Maori rock- carvings; symbolen werden in de harde steen van de rotsen gekerfd. De rotsen liggen als kliffen naast het water; je kan ze alleen over het water bewonderen. We hebben er dus wel een inspannend tochtje per kajak voor over.
Daarna rijden we door via Dessert Road, een verlaten stuk weg door het Tongariro Natural Park waar 3 enorme nog actieve vulkanen liggen. Er wordt zelfs geskied in de winter. We treffen het niet zo met het weer, het is mistig en bewolkt en de toppen zijn niet te zien. De weg die we nemen is adembenemend en indrukwekkend. Het landschap dat we zien is primitief en straalt een oerkracht uit. Geen wonder dat Lord off the Rings hier werd opgenomen. We vinden mountain off Dome, en we wanen ons in de film. Geen kat te zien, verlaten….
We overnachten in een stadje Waiouru, 1 straat van 500m met langs beide kanten winkeltjes, verder niets. Landschap en natuur..
Woensdag 26 maart
Vandaag rijden we door naar Wellington, de hoofdstad van Nieuw- Zeeland. We blijven de 1 volgen naar beneden. Je kan de baan vergelijken met een National in Frankrijk maar dan zonder verkeer en zonder dorpen en stadjes om de haverklap. Dus we kunnen eigenlijk wel goed opschieten. We maken een tussenstop, picknick aan de Hutt River. Ook hier gaan we decor van Lord of the Rings opzoeken.
In Wellington kunnen we in de namiddag nog een stadswandeling maken langs de haven, een modern opgevat stadsdeel met veel terrasjes en veel kunst. Weer prachtig weer. We gaan ook op zoek naar Het Parlement. We zien vele leuke winkelstraten. Wellington is echt veel meer Europese grootstad.
We overnachten bij NZ vrienden in de heuvels en gaan ’s avonds de stad terug in om te eten in Queen’s Wharf. Daarna rijden we de hoogste berg op, Mount Victoria, en bekijken de stad met al zijn lichtjes vanuit de hoogte. Prachtig uitzicht op nog een ander vulkanisch gebied.
Donderdag 27 maart
Vroeg op; we nemen de Interislander Ferry naar het Zuidereiland. De boottrip door Cook Strait duurt ongeveer 4 uur en de helft ervan varen we door fjorden om tot bij Picton te komen. Echt een mooie overtocht. Het weer zit mee, stralende zon en geen mist. Ons uitzicht is adembenemend.
Van Picton nemen we de Queen Charlotte Scenic Drive door Marlborough Sound. Bij onze eerste picknick stop maken we kennis met de beruchte zandvlooien van het Zuideiland, ze zijn inderdaad lastig en ze bijten, en ze zijn met veel!!!
We komen terug aan de zee uit bij Nelson. Dat is een mooie stad.
We steken de bergen over want we willen vanavond nog de Westkust bereiken. We kunnen helaas de omweg naar Het Abel Tasman National Park niet maken; we zouden in tijdsnood komen.
We overnachten in Westport aan de Tasman Sea.
We zijn vertrokken uit Devonport, op weg naar Rotorua.
Het is gemakkelijker gegaan dan we hadden gedacht, weinig volk op de weg en je kan op grote stukken van de gewone baan 100km per uur rijden zodat we eigenlijk een mooi gemiddelde halen. We hadden tijd om op het gemak te picknicken langs een meer en we hebben zelfs al de Zorb gedaan op zaterdag.
De zorb is een grote ballon waar je moet in kruipen, je krijgt er een beetje water mee als gezelschap en je wordt van een heuvel afgeduwd: Laura en Louise vonden het “ awsome”.
Motel accomodatie valt zeer goed mee!
Zaterdagavond was goed gevuld met een Matai Maori- voorstelling en ganhi- diner (traditioneel bereid Maori maal) en een nachtelijk bezoek aan het Rainbow Springs Natural Park waar we echte kiwi’s ( vogels ) konden bewonderen.
Op zondag bezochten we het Whakarewarewa Thermal Village; daar zagen we vulkanische activiteit op de plaats van onze aarde, waar de aardkorst het dunst is. Modderpoelen, spuitende geisers, stomende gaten in de grond, warmwaterbronnen, kokende waterpoelen en zwavelstank en dat allemaal in het dorp, de Maori stam leeft er midden in.
In de namiddag gingen we op natuurontdekking, rond het meer is de omgeving schitterend. We stopten voor een wandeling bij de Okire watervallen; door het tropisch woud en met hier en daar een platform om de stroomversnellingen en de watervallen te bewonderen. De rafting zag er spectaculair uit. Wij zullen wachten met raften tot we in Queenstown zijn.
Terug in Rotorua gingen we de stad in en vonden een Italiaans ijsje; heerlijk.
Dinsdag 25 maart
We rijden door vandaag naar het zuiden; eerst via green en blue lake ( schitterende kratermeren ) naar Lake Taupo.
Voor we er zijn maken we een ommetje naar de Huka Falls ( overweldigende watervallen) langs de Waitoko rivier.
In Taupo boeken we een kajak tocht naar de Maori rock- carvings; symbolen werden in de harde steen van de rotsen gekerfd. De rotsen liggen als kliffen naast het water; je kan ze alleen over het water bewonderen. We hebben er dus wel een inspannend tochtje per kajak voor over.
Daarna rijden we door via Dessert Road, een verlaten stuk weg door het Tongariro Natural Park waar 3 enorme nog actieve vulkanen liggen. Er wordt zelfs geskied in de winter. We treffen het niet zo met het weer, het is mistig en bewolkt en de toppen zijn niet te zien. De weg die we nemen is adembenemend en indrukwekkend. Het landschap dat we zien is primitief en straalt een oerkracht uit. Geen wonder dat Lord off the Rings hier werd opgenomen. We vinden mountain off Dome, en we wanen ons in de film. Geen kat te zien, verlaten….
We overnachten in een stadje Waiouru, 1 straat van 500m met langs beide kanten winkeltjes, verder niets. Landschap en natuur..
Woensdag 26 maart
Vandaag rijden we door naar Wellington, de hoofdstad van Nieuw- Zeeland. We blijven de 1 volgen naar beneden. Je kan de baan vergelijken met een National in Frankrijk maar dan zonder verkeer en zonder dorpen en stadjes om de haverklap. Dus we kunnen eigenlijk wel goed opschieten. We maken een tussenstop, picknick aan de Hutt River. Ook hier gaan we decor van Lord of the Rings opzoeken.
In Wellington kunnen we in de namiddag nog een stadswandeling maken langs de haven, een modern opgevat stadsdeel met veel terrasjes en veel kunst. Weer prachtig weer. We gaan ook op zoek naar Het Parlement. We zien vele leuke winkelstraten. Wellington is echt veel meer Europese grootstad.
We overnachten bij NZ vrienden in de heuvels en gaan ’s avonds de stad terug in om te eten in Queen’s Wharf. Daarna rijden we de hoogste berg op, Mount Victoria, en bekijken de stad met al zijn lichtjes vanuit de hoogte. Prachtig uitzicht op nog een ander vulkanisch gebied.
Donderdag 27 maart
Vroeg op; we nemen de Interislander Ferry naar het Zuidereiland. De boottrip door Cook Strait duurt ongeveer 4 uur en de helft ervan varen we door fjorden om tot bij Picton te komen. Echt een mooie overtocht. Het weer zit mee, stralende zon en geen mist. Ons uitzicht is adembenemend.
Van Picton nemen we de Queen Charlotte Scenic Drive door Marlborough Sound. Bij onze eerste picknick stop maken we kennis met de beruchte zandvlooien van het Zuideiland, ze zijn inderdaad lastig en ze bijten, en ze zijn met veel!!!
We komen terug aan de zee uit bij Nelson. Dat is een mooie stad.
We steken de bergen over want we willen vanavond nog de Westkust bereiken. We kunnen helaas de omweg naar Het Abel Tasman National Park niet maken; we zouden in tijdsnood komen.
We overnachten in Westport aan de Tasman Sea.
maandag 24 maart 2008
Kia Ora!!
Vrijdag en zaterdag 21 – 22 maart
Drukke dagen; veel te doen en plots veel volk over de vloer. Zalig! Louise is er en de rest van de familie. Louise is bij ons maar de rest in het hotel van Devonport.
We hebben bomma’s verjaardag gevierd; al is hij al bijna een maand voorbij. We hebben Laura’s resultaat op het WK gevierd.
De container is weer geladen en staat klaar om afgehaald te worden.
We hebben onze grote wagen met trekhaak ingeruild voor een gewone; die kunnen we nu achterlaten in Christchurch in het Zuiden. De ferry is geboekt om van het Noorden naar het Zuiden over te steken. De binnenlandse vluchten om van Christchurch naar Auckland terug te keren, hebben we ook. Klaar voor de grote trip.
Die begint met 2 dagen in ‘ the city of sails’ Auckland dus. Nu gaan we eens echt gaan bezoeken. Met de ferry vanuit Devonport zijn we er zo en we sparen de dure parkeerticketten uit. Het heeft zo zijn charmes , een overzetboot.
In het skycenter gaan we helemaal tot topdeck (328 m hoog, 4 meter hoger dan de Eifeltoren).
We bezoeken het Auckland Museum, dat ligt in een prachtig gebouwd omringd door een zeer mooi park. We nemen de rondleiding met de gids en vernemen veel over de cultuur van de Maori’s.
Het weer is prachtig.
Hoogtepunt van ons Auckland bezoek!!! We gaan allemaal samen zeilen met de NZ40, een boot van de America’s cup. Samen met 4 crew leden en 13 betalende gasten ( wij zijn al met 8) varen we uit met een briesje van 10 knopen. We leren winchen, hijsen de zeilen, de fok en de ginnaker en sturen om beurt de boot. Genieten!!
Morgen moeten we inpakken, ons huis opruimen en met pijn in het hart zal ik Auckland verlaten.
Stef brengt eerst nog Filip, onze coach weg naar de luchthaven.
Wij zullen doorrijden naar Rotorua. We worden daar om 5 uur verwacht voor een inwijdingsceremonie in de Maori cultuur.
Tot later met meer reisverhalen
Beatrijs
Zondag 23 – maandag 24 maart
We zijn vertrokken uit Devonport, op weg naar Rotorua.
Het is gemakkelijker gegaan dan we hadden gedacht, weinig volk op de weg en je kan op grote stukken van de gewone baan 100km per uur rijden zodat we eigenlijk een mooi gemiddelde halen. We hadden tijd om op het gemak te picknicken langs een meer en we hebben zelfs al de Zorb gedaan op zaterdag.
De zorb is een grote ballon waar je moet in kruipen, je krijgt er een beetje water mee als gezelschap en je wordt van een heuvel afgeduwd: Laura en Louise vonden het “ awsome”.
Motel accomodatie valt zeer goed mee!
Zaterdagavond was goed gevuld met een Matai Maori- voorstelling en ganhi- diner (traditioneel bereid Maori maal) en een nachtelijk bezoek aan het Rainbow Springs Natural Park waar we echte kiwi’s ( vogels ) konden bewonderen.
Op zondag bezochten we het Whakarewarewa Thermal Village; daar zagen we vulkanische activiteit op de plaats van onze aarde, waar de aardkorst het dunst is. Modderpoelen, spuitende geisers, stomende gaten in de grond, warmwaterbronnen, kokende waterpoelen en zwavelstank en dat allemaal in het dorp, de Maori stam leeft er midden in.
In de namiddag gingen we op natuurontdekking, rond het meer is de omgeving schitterend. We stopten voor een wandeling bij de Okire watervallen; door het tropisch woud en met hier en daar een platform om de stroomversnellingen en de watervallen te bewonderen. De rafting zag er spectaculair uit. Wij zullen wachten met raften tot we in Queenstown zijn.
Terug in Rotorua gingen we de stad in en vonden een Italiaans ijsje; heerlijk.
Vrijdag en zaterdag 21 – 22 maart
Drukke dagen; veel te doen en plots veel volk over de vloer. Zalig! Louise is er en de rest van de familie. Louise is bij ons maar de rest in het hotel van Devonport.
We hebben bomma’s verjaardag gevierd; al is hij al bijna een maand voorbij. We hebben Laura’s resultaat op het WK gevierd.
De container is weer geladen en staat klaar om afgehaald te worden.
We hebben onze grote wagen met trekhaak ingeruild voor een gewone; die kunnen we nu achterlaten in Christchurch in het Zuiden. De ferry is geboekt om van het Noorden naar het Zuiden over te steken. De binnenlandse vluchten om van Christchurch naar Auckland terug te keren, hebben we ook. Klaar voor de grote trip.
Die begint met 2 dagen in ‘ the city of sails’ Auckland dus. Nu gaan we eens echt gaan bezoeken. Met de ferry vanuit Devonport zijn we er zo en we sparen de dure parkeerticketten uit. Het heeft zo zijn charmes , een overzetboot.
In het skycenter gaan we helemaal tot topdeck (328 m hoog, 4 meter hoger dan de Eifeltoren).
We bezoeken het Auckland Museum, dat ligt in een prachtig gebouwd omringd door een zeer mooi park. We nemen de rondleiding met de gids en vernemen veel over de cultuur van de Maori’s.
Het weer is prachtig.
Hoogtepunt van ons Auckland bezoek!!! We gaan allemaal samen zeilen met de NZ40, een boot van de America’s cup. Samen met 4 crew leden en 13 betalende gasten ( wij zijn al met 8) varen we uit met een briesje van 10 knopen. We leren winchen, hijsen de zeilen, de fok en de ginnaker en sturen om beurt de boot. Genieten!!
Morgen moeten we inpakken, ons huis opruimen en met pijn in het hart zal ik Auckland verlaten.
Stef brengt eerst nog Filip, onze coach weg naar de luchthaven.
Wij zullen doorrijden naar Rotorua. We worden daar om 5 uur verwacht voor een inwijdingsceremonie in de Maori cultuur.
Tot later met meer reisverhalen
Beatrijs
Zondag 23 – maandag 24 maart
We zijn vertrokken uit Devonport, op weg naar Rotorua.
Het is gemakkelijker gegaan dan we hadden gedacht, weinig volk op de weg en je kan op grote stukken van de gewone baan 100km per uur rijden zodat we eigenlijk een mooi gemiddelde halen. We hadden tijd om op het gemak te picknicken langs een meer en we hebben zelfs al de Zorb gedaan op zaterdag.
De zorb is een grote ballon waar je moet in kruipen, je krijgt er een beetje water mee als gezelschap en je wordt van een heuvel afgeduwd: Laura en Louise vonden het “ awsome”.
Motel accomodatie valt zeer goed mee!
Zaterdagavond was goed gevuld met een Matai Maori- voorstelling en ganhi- diner (traditioneel bereid Maori maal) en een nachtelijk bezoek aan het Rainbow Springs Natural Park waar we echte kiwi’s ( vogels ) konden bewonderen.
Op zondag bezochten we het Whakarewarewa Thermal Village; daar zagen we vulkanische activiteit op de plaats van onze aarde, waar de aardkorst het dunst is. Modderpoelen, spuitende geisers, stomende gaten in de grond, warmwaterbronnen, kokende waterpoelen en zwavelstank en dat allemaal in het dorp, de Maori stam leeft er midden in.
In de namiddag gingen we op natuurontdekking, rond het meer is de omgeving schitterend. We stopten voor een wandeling bij de Okire watervallen; door het tropisch woud en met hier en daar een platform om de stroomversnellingen en de watervallen te bewonderen. De rafting zag er spectaculair uit. Wij zullen wachten met raften tot we in Queenstown zijn.
Terug in Rotorua gingen we de stad in en vonden een Italiaans ijsje; heerlijk.
zondag 23 maart 2008
Kia Ora!!
Vrijdag en zaterdag 21 – 22 maart
Drukke dagen; veel te doen en plots veel volk over de vloer. Zalig! Louise is er en de rest van de familie. Louise is bij ons maar de rest in het hotel van Devonport.
We hebben bomma’s verjaardag gevierd; al is hij al bijna een maand voorbij. We hebben Laura’s resultaat op het WK gevierd.
De container is weer geladen en staat klaar om afgehaald te worden.
We hebben onze grote wagen met trekhaak ingeruild voor een gewone; die kunnen we nu achterlaten in Christchurch in het Zuiden. De ferry is geboekt om van het Noorden naar het Zuiden over te steken. De binnenlandse vluchten om van Christchurch naar Auckland terug te keren, hebben we ook. Klaar voor de grote trip.
Die begint met 2 dagen in ‘ the city of sails’ Auckland dus. Nu gaan we eens echt gaan bezoeken. Met de ferry vanuit Devonport zijn we er zo en we sparen de dure parkeerticketten uit. Het heeft zo zijn charmes , een overzetboot.
In het skycenter gaan we helemaal tot topdeck (328 m hoog, 4 meter hoger dan de Eifeltoren).
We bezoeken het Auckland Museum, dat ligt in een prachtig gebouwd omringd door een zeer mooi park. We nemen de rondleiding met de gids en vernemen veel over de cultuur van de Maori’s.
Het weer is prachtig.
Hoogtepunt van ons Auckland bezoek!!! We gaan allemaal samen zeilen met de NZ40, een boot van de America’s cup. Samen met 4 crew leden en 13 betalende gasten ( wij zijn al met 8) varen we uit met een briesje van 10 knopen. We leren winchen, hijsen de zeilen, de fok en de ginnaker en sturen om beurt de boot. Genieten!!
Morgen moeten we inpakken, ons huis opruimen en met pijn in het hart zal ik Auckland verlaten.
Stef brengt eerst nog Filip, onze coach weg naar de luchthaven.
Wij zullen doorrijden naar Rotorua. We worden daar om 5 uur verwacht voor een inwijdingsceremonie in de Maori cultuur.
Tot later met meer reisverhalen
Beatrijs
Vrijdag en zaterdag 21 – 22 maart
Drukke dagen; veel te doen en plots veel volk over de vloer. Zalig! Louise is er en de rest van de familie. Louise is bij ons maar de rest in het hotel van Devonport.
We hebben bomma’s verjaardag gevierd; al is hij al bijna een maand voorbij. We hebben Laura’s resultaat op het WK gevierd.
De container is weer geladen en staat klaar om afgehaald te worden.
We hebben onze grote wagen met trekhaak ingeruild voor een gewone; die kunnen we nu achterlaten in Christchurch in het Zuiden. De ferry is geboekt om van het Noorden naar het Zuiden over te steken. De binnenlandse vluchten om van Christchurch naar Auckland terug te keren, hebben we ook. Klaar voor de grote trip.
Die begint met 2 dagen in ‘ the city of sails’ Auckland dus. Nu gaan we eens echt gaan bezoeken. Met de ferry vanuit Devonport zijn we er zo en we sparen de dure parkeerticketten uit. Het heeft zo zijn charmes , een overzetboot.
In het skycenter gaan we helemaal tot topdeck (328 m hoog, 4 meter hoger dan de Eifeltoren).
We bezoeken het Auckland Museum, dat ligt in een prachtig gebouwd omringd door een zeer mooi park. We nemen de rondleiding met de gids en vernemen veel over de cultuur van de Maori’s.
Het weer is prachtig.
Hoogtepunt van ons Auckland bezoek!!! We gaan allemaal samen zeilen met de NZ40, een boot van de America’s cup. Samen met 4 crew leden en 13 betalende gasten ( wij zijn al met 8) varen we uit met een briesje van 10 knopen. We leren winchen, hijsen de zeilen, de fok en de ginnaker en sturen om beurt de boot. Genieten!!
Morgen moeten we inpakken, ons huis opruimen en met pijn in het hart zal ik Auckland verlaten.
Stef brengt eerst nog Filip, onze coach weg naar de luchthaven.
Wij zullen doorrijden naar Rotorua. We worden daar om 5 uur verwacht voor een inwijdingsceremonie in de Maori cultuur.
Tot later met meer reisverhalen
Beatrijs
vrijdag 21 maart 2008
wk deel 5
donderdag 20 maart
Laatste dag van het wk, nog 2 reeksen te zeilen en na 6 dagen spanning zijn we er bijna vanaf.
En of het nog spannend wordt!
Laura start schitterend en vaart de eerste reeks een 8, nu hopen op een 10de en laatste reeks want dan komt er een 2de aftrek bij. Inderdaad, de wind blijft redelijk stabiel en wakkert zelfs een beetje aan. Stef is langs de kant zeer ongedurig, hij loopt regelmatig het clubhuis binnen, daar wordt de positie bij de boeirondingen doorgegeven. Laura ligt op een bepaald moment 16 en we zien de top 20 van het eindklassement naderen. Jammer genoeg kan ze die positie niet behouden, een 23 is nog altijd prachtig. In de algemene rangschikking eindigt Laura haar WK wedstrijd op een 23ste plaats.
Een onverhoopt resultaat waar we zeer trots op zijn en ten volle van genieten. Alle doelstellingen zijn bereikt. Proficiat, meid. Je hebt jezelf overtroffen en zeer mooi gezeild.
Voor Evi wordt het een zwarte dag, het zeilen wil vandaag niet zo goed lukken en de resultaten zijn niet goed, ze valt terug naar een 9de plaats overall. Dit moet echt lastig zijn na 5 dagen op 1 en 2 te staan. Toch proficiat Evi, er zijn veel zeilers die zouden willen tekenen voor een plaats in de eertse 10 van een wk. Er komen nog wedstrijden.
's Avonds zijn we naar de prize giving- diner gegaan maar echt vieren doen we morgen wel als Louise, bomma en bompa en Caroline en Johan er zijn. Ze landen om 7uur in Auckland. En dan begint onze echte vakantie.
Laatste dag van het wk, nog 2 reeksen te zeilen en na 6 dagen spanning zijn we er bijna vanaf.
En of het nog spannend wordt!
Laura start schitterend en vaart de eerste reeks een 8, nu hopen op een 10de en laatste reeks want dan komt er een 2de aftrek bij. Inderdaad, de wind blijft redelijk stabiel en wakkert zelfs een beetje aan. Stef is langs de kant zeer ongedurig, hij loopt regelmatig het clubhuis binnen, daar wordt de positie bij de boeirondingen doorgegeven. Laura ligt op een bepaald moment 16 en we zien de top 20 van het eindklassement naderen. Jammer genoeg kan ze die positie niet behouden, een 23 is nog altijd prachtig. In de algemene rangschikking eindigt Laura haar WK wedstrijd op een 23ste plaats.
Een onverhoopt resultaat waar we zeer trots op zijn en ten volle van genieten. Alle doelstellingen zijn bereikt. Proficiat, meid. Je hebt jezelf overtroffen en zeer mooi gezeild.
Voor Evi wordt het een zwarte dag, het zeilen wil vandaag niet zo goed lukken en de resultaten zijn niet goed, ze valt terug naar een 9de plaats overall. Dit moet echt lastig zijn na 5 dagen op 1 en 2 te staan. Toch proficiat Evi, er zijn veel zeilers die zouden willen tekenen voor een plaats in de eertse 10 van een wk. Er komen nog wedstrijden.
's Avonds zijn we naar de prize giving- diner gegaan maar echt vieren doen we morgen wel als Louise, bomma en bompa en Caroline en Johan er zijn. Ze landen om 7uur in Auckland. En dan begint onze echte vakantie.
donderdag 20 maart 2008
wk deel 4
woensdag 19 maart
Eindelijk eens een gewone wedstrijddag met ' reasonable hours'. Wel vroeg vertrokken maar met een stevig briesje afnemend in de namiddag werden er vlot 3 reeksen gezeild en was iedereen al om half 4 van het water.
Voor Laura is de dag goed verlopen, 35 -23 -17. Dit brengt haar in de algemene rangschilkking op 32. Bij de laatste reeks had er wat meer in gezeten; Laura had zich op een 11de plaats gezeild tot aan het laatste stukje parcours. Toen is ze teveel naar rechts gegaan aan kwam in de golven terecht van alle coach en supportboten waardoor ze snelheid verloor en 6 plaatsen. Spijtig.
Aan de top blijft het spannend, Evi en de Chinese blijven met 4 punten verschil staan op 2 en 1. Er zit maar 1 ding op; zo goed mogelijk zeilen en wij supporteren natuurlijk voor België.
Eindelijk eens een gewone wedstrijddag met ' reasonable hours'. Wel vroeg vertrokken maar met een stevig briesje afnemend in de namiddag werden er vlot 3 reeksen gezeild en was iedereen al om half 4 van het water.
Voor Laura is de dag goed verlopen, 35 -23 -17. Dit brengt haar in de algemene rangschilkking op 32. Bij de laatste reeks had er wat meer in gezeten; Laura had zich op een 11de plaats gezeild tot aan het laatste stukje parcours. Toen is ze teveel naar rechts gegaan aan kwam in de golven terecht van alle coach en supportboten waardoor ze snelheid verloor en 6 plaatsen. Spijtig.
Aan de top blijft het spannend, Evi en de Chinese blijven met 4 punten verschil staan op 2 en 1. Er zit maar 1 ding op; zo goed mogelijk zeilen en wij supporteren natuurlijk voor België.
dinsdag 18 maart 2008
wk deel 3
We zijn er!!!
Het is hier 11 uur 's avonds en ik kan toch niet slapen dus ik heb de resultaten.
Laura staat na 5 reeksen met 1 aftrek op een 38ste plaats!! GOLDFLEET en overtuigend! Proficiat meid, je bent onder de stress niet bezweken en we weten zelf hoe lang een zeildag kan zijn.
Evi staat 3 met 1 punt verschil met de Franse en slechts 4 punten achter de Chinese. Komaan Evi, morgen een nieuwe dag.
Het is hier 11 uur 's avonds en ik kan toch niet slapen dus ik heb de resultaten.
Laura staat na 5 reeksen met 1 aftrek op een 38ste plaats!! GOLDFLEET en overtuigend! Proficiat meid, je bent onder de stress niet bezweken en we weten zelf hoe lang een zeildag kan zijn.
Evi staat 3 met 1 punt verschil met de Franse en slechts 4 punten achter de Chinese. Komaan Evi, morgen een nieuwe dag.
wk deel 3
Dinsdag 18 maart
Wat een veel te lange dag!
We zijn vertrokken kwart voor 8 en we zijn teruggekomen kwart voor 8! Twaalf lange uren, maar het resultaat is er dus we zijn de vermoeidheid nu al weer vergeten.
Om 10 uur konden de zeilers het water op na 1 uur uitstel aan land.
De eerste reeks verliep voor Laura naar behoren en ze eindigde op een 23ste plaats.
De tweede reeks kon voor de gele vloot worden afgewerkt, maar de blauwe startgroep werd juist voor de finish afgebroken; Laura miste hierdoor een 15.
Iedereen terug aan land, de gele konden naar huis maar de blauwe moesten afwachten want hun reeks werd opnieuw geprogrammeerd van zodra de wind weer voldoende stabiel en gunstig was. En inderdaad om vijf uur moest de blauwe vloot opnieuw het water op om de tweede reeks van de dag, de vijfde reeks van het wk te zeilen.
Na drie kwartier wachten op het water werd de startprocedure in gang gezet. Ik was aan de kant al aan het aperitieven maar Stef is aan het strand gaan kijken bij wat Engelsen met reuze verrekijkers. Het is bijna niet te geloven maar Laura komt weer 2 boven, dus nu konden we alleen maar duimen dat ze de juiste kant van het parcours koos en haar druk en snelheid in de boot kon houden en inderdaad… Alleen Jo Aleh is vlugger en laura zet haar tweede derde plaats neer op de WK kwalificaties.
Het is hier nu al half elf ’s avonds maar we vinden op het internet nog altijd geen resultaten. Laura zal in de rangschikking wel een stuk gestegen zijn. Waar ze eindigt zullen we morgen zien; goldfleet is vermoedelijk bereikt. Wat het juist wordt, hangt af van de aftrek want na 5 reeksen kunnen alle deelnemers de slechtste laten vallen.
De Belgen doen het schitterend hier in NZ want ook Evi zeilt een goede eerste reeks en komt er met een 14 redelijk goed vanaf in de tweede reeks
Morgen meer nieuws en hopelijk hebben we dan resultaten..
Wat een veel te lange dag!
We zijn vertrokken kwart voor 8 en we zijn teruggekomen kwart voor 8! Twaalf lange uren, maar het resultaat is er dus we zijn de vermoeidheid nu al weer vergeten.
Om 10 uur konden de zeilers het water op na 1 uur uitstel aan land.
De eerste reeks verliep voor Laura naar behoren en ze eindigde op een 23ste plaats.
De tweede reeks kon voor de gele vloot worden afgewerkt, maar de blauwe startgroep werd juist voor de finish afgebroken; Laura miste hierdoor een 15.
Iedereen terug aan land, de gele konden naar huis maar de blauwe moesten afwachten want hun reeks werd opnieuw geprogrammeerd van zodra de wind weer voldoende stabiel en gunstig was. En inderdaad om vijf uur moest de blauwe vloot opnieuw het water op om de tweede reeks van de dag, de vijfde reeks van het wk te zeilen.
Na drie kwartier wachten op het water werd de startprocedure in gang gezet. Ik was aan de kant al aan het aperitieven maar Stef is aan het strand gaan kijken bij wat Engelsen met reuze verrekijkers. Het is bijna niet te geloven maar Laura komt weer 2 boven, dus nu konden we alleen maar duimen dat ze de juiste kant van het parcours koos en haar druk en snelheid in de boot kon houden en inderdaad… Alleen Jo Aleh is vlugger en laura zet haar tweede derde plaats neer op de WK kwalificaties.
Het is hier nu al half elf ’s avonds maar we vinden op het internet nog altijd geen resultaten. Laura zal in de rangschikking wel een stuk gestegen zijn. Waar ze eindigt zullen we morgen zien; goldfleet is vermoedelijk bereikt. Wat het juist wordt, hangt af van de aftrek want na 5 reeksen kunnen alle deelnemers de slechtste laten vallen.
De Belgen doen het schitterend hier in NZ want ook Evi zeilt een goede eerste reeks en komt er met een 14 redelijk goed vanaf in de tweede reeks
Morgen meer nieuws en hopelijk hebben we dan resultaten..
wk deel 2
maandag 17 maart
we hadden een super zeildag vandaag, wie had het durven dromen; Laura zeilt een 3 in de derde reeks.
Het duurde tot 13.00 voor de zeilers op het water mochten, er werd gewacht op de zeebries. Om de tijd te doden hebben ze wat met de frisbee gespeeld op het strand. En zijn ze naar de kine gegaan voor een massage. Blijkbaar was dat goed genoeg voor Laura om de zenuwen te doen verdwijnen. Ze starte redelijk maar niet supergoed, en dan vond ze de goede druk in het zeil en de goede kant van het kruisrak en kwam 8 aan de boevenboei. Daarna ging het alleen maar beter, ze kon zelfs nog plaatsen goedmaken en finishte op 3. Ze rukt op naar een 61 in de rangschikking. We hebben nog een paar goede reeksen nodig om de goldfleet te halen. Evi zeilt een 7 en blijft tweede in de rangschikking. Eeen goede dag voor de Belgen vandaag.
Daarna is iedereen naar land gestuurd en werd er op het strand weer verder gewacht tot 6 uur; daarna werd alles afgeblazen voor de dag.
Morgen worden er nog een dag kwalificaties gezeild. Het programma wordt aangepast; launch om 9 uur, eerste start om 10 uur dat wil zeggen dat we hier best om kwart voor 7 opstaan. Om weer te gaan wachten want de meteo voorspelt niet veel wind. Ik vraag me af of ze de 3 reeksen zullen kunnen afmaken.
Meer nieuws over de wedstrijd op:
we hadden een super zeildag vandaag, wie had het durven dromen; Laura zeilt een 3 in de derde reeks.
Het duurde tot 13.00 voor de zeilers op het water mochten, er werd gewacht op de zeebries. Om de tijd te doden hebben ze wat met de frisbee gespeeld op het strand. En zijn ze naar de kine gegaan voor een massage. Blijkbaar was dat goed genoeg voor Laura om de zenuwen te doen verdwijnen. Ze starte redelijk maar niet supergoed, en dan vond ze de goede druk in het zeil en de goede kant van het kruisrak en kwam 8 aan de boevenboei. Daarna ging het alleen maar beter, ze kon zelfs nog plaatsen goedmaken en finishte op 3. Ze rukt op naar een 61 in de rangschikking. We hebben nog een paar goede reeksen nodig om de goldfleet te halen. Evi zeilt een 7 en blijft tweede in de rangschikking. Eeen goede dag voor de Belgen vandaag.
Daarna is iedereen naar land gestuurd en werd er op het strand weer verder gewacht tot 6 uur; daarna werd alles afgeblazen voor de dag.
Morgen worden er nog een dag kwalificaties gezeild. Het programma wordt aangepast; launch om 9 uur, eerste start om 10 uur dat wil zeggen dat we hier best om kwart voor 7 opstaan. Om weer te gaan wachten want de meteo voorspelt niet veel wind. Ik vraag me af of ze de 3 reeksen zullen kunnen afmaken.
Meer nieuws over de wedstrijd op:
maandag 17 maart 2008
het WK
Vrijdag 14 maart
We hadden gisteren een ongelofelijke mooie en aangrijpende openingsceremonie; 6 Maori’s hebben ons op een traditionele manier verwelkomd. Er waren natuurlijk ook de gebruikelijke speeches, maar de “ blending off the waters” en de “ vow off the atletes” gaven wel een speciale toets aan het gebeuren. Er was geen defilé, alle atleten stonden in een grote halve cirkel op de beach achter hun landenbordje, met de zee, de ondergaande zon en Rangitoto Island op de achtergrond. Het Maori- spektakel is best wel overdonderend. We hebben prachtige foto’s.
We hebben ook eindelijk kennis gemaakt met de ouders van Rohini, die zijn gisterenavond eens komen kijken waar we verblijven. Onze 3 dames zijn verwend geworden met een schitterende Indische churidar kurta ( broekpak ) met broderie en pailetten. Zeer mooi om ze alledrie uitgedost te zien, maar of ze na het wk zo zullen uitgaan????
Vandaag kregen Stef en ik van de organisatie Rescue 3 toegewezen. We zijn op het water gegaan met prachtig zonnig weer, in bikini op de motorboot op zee! Het comité had moeite met de shiftende wind en slaagde er niet in een behoorlijke startlijn te leggen. Na anderhalf uur uitstel, en een afgebroken start zijn de meeste deelnemers naar binnen gevaren. Ondertussen hadden we donkere wolken gekregen en begon de wind stevig op te zetten. Morgen wordt harde wind verwacht voor de eerste 2 kwalificatiereeksen.
Onze zeilers zijn stevig gevoed vanavond en zijn klaar om naar bed te gaan; ze zitten zoals gebruikelijk nog een beetje met 3 achter 1 laptop en kijken naar One Tree Hill, met de nodige commentaren en gegiechel! Oh god!! Zegt Rohini wel duizend keer op een dag.
Nog een leuke anekdote, de mop van de 7 jonge blonde is gisteren verschenen in de New Zealand Herald Tribune op pagina A20. We brengen de krant zeker mee naar huis.
Zaterdag 15 maart
Er is maar 1 woord nodig om onze dag te beschrijven: WACHTEN
We zijn om 10 uur het water opgegaan, de voorspelde harde wind was vergeten aan zijn dagtaak te beginnen. Het briesje bij het uitvaren was veelbelovend maar al vlug helemaal verdwenen en dan is er maar 1 ding te doen; geduld hebben! Na een lange dag werd om 17u alles afgeblazen.
Zondag 16 maart
Dit lijkt een prachtige zeildag te worden. De wind waait uit redelijk constante hoek rond de 20 knopen afnemend naar 15 in de namiddag.
Stef en ik zijn weer mee het water op ( rescue 9 ) en kunnen alles volgen vanuit een luxepositie. De eerste reeks komt Laura goed mee boven, een 25 aan de bovenboei, maar in het vervolg van de wedstrijd heeft ze gekapzeisd en sluit de reeks af met een 44.
De tweede reeks is ze weer redelijk mee, 30 aan de bovenboei, maar ook nu kan ze haar plaats niet houden. De jury fluit haar, ze krijgt een gele vlag en moet 720° draaien. Dit kost haar weer een aantal plaatsen. We zien ze nog 38 passeren aan de gate maar dan wil het niet meer lukken en moet ze nog wat deelnemers laten voorbij gaan; ze eindigt met een 46.
Een grote ontgoocheling voor Laura, ze voelde dat er meer in zat. Het wordt nu natuurlijk moeilijk om de goldfleet te halen. Maar we geven de moed niet op. Morgen weer een dag met nog 2 reeksen de kans om zich te kwalificeren.
De Belgische dag kan echter niet stuk met de goede resultaten van EVI, ze wint de eerste reeks overtuigend en sluit de tweede reeks af met een 2. Daarmee staat ze tweede in de algemene rangschikking. Proficiat Evi! Het is een plezier om je bezig te zien. We hopen dat alles goed meezit en dat je wereldkampioen kan worden.
We hadden gisteren een ongelofelijke mooie en aangrijpende openingsceremonie; 6 Maori’s hebben ons op een traditionele manier verwelkomd. Er waren natuurlijk ook de gebruikelijke speeches, maar de “ blending off the waters” en de “ vow off the atletes” gaven wel een speciale toets aan het gebeuren. Er was geen defilé, alle atleten stonden in een grote halve cirkel op de beach achter hun landenbordje, met de zee, de ondergaande zon en Rangitoto Island op de achtergrond. Het Maori- spektakel is best wel overdonderend. We hebben prachtige foto’s.
We hebben ook eindelijk kennis gemaakt met de ouders van Rohini, die zijn gisterenavond eens komen kijken waar we verblijven. Onze 3 dames zijn verwend geworden met een schitterende Indische churidar kurta ( broekpak ) met broderie en pailetten. Zeer mooi om ze alledrie uitgedost te zien, maar of ze na het wk zo zullen uitgaan????
Vandaag kregen Stef en ik van de organisatie Rescue 3 toegewezen. We zijn op het water gegaan met prachtig zonnig weer, in bikini op de motorboot op zee! Het comité had moeite met de shiftende wind en slaagde er niet in een behoorlijke startlijn te leggen. Na anderhalf uur uitstel, en een afgebroken start zijn de meeste deelnemers naar binnen gevaren. Ondertussen hadden we donkere wolken gekregen en begon de wind stevig op te zetten. Morgen wordt harde wind verwacht voor de eerste 2 kwalificatiereeksen.
Onze zeilers zijn stevig gevoed vanavond en zijn klaar om naar bed te gaan; ze zitten zoals gebruikelijk nog een beetje met 3 achter 1 laptop en kijken naar One Tree Hill, met de nodige commentaren en gegiechel! Oh god!! Zegt Rohini wel duizend keer op een dag.
Nog een leuke anekdote, de mop van de 7 jonge blonde is gisteren verschenen in de New Zealand Herald Tribune op pagina A20. We brengen de krant zeker mee naar huis.
Zaterdag 15 maart
Er is maar 1 woord nodig om onze dag te beschrijven: WACHTEN
We zijn om 10 uur het water opgegaan, de voorspelde harde wind was vergeten aan zijn dagtaak te beginnen. Het briesje bij het uitvaren was veelbelovend maar al vlug helemaal verdwenen en dan is er maar 1 ding te doen; geduld hebben! Na een lange dag werd om 17u alles afgeblazen.
Zondag 16 maart
Dit lijkt een prachtige zeildag te worden. De wind waait uit redelijk constante hoek rond de 20 knopen afnemend naar 15 in de namiddag.
Stef en ik zijn weer mee het water op ( rescue 9 ) en kunnen alles volgen vanuit een luxepositie. De eerste reeks komt Laura goed mee boven, een 25 aan de bovenboei, maar in het vervolg van de wedstrijd heeft ze gekapzeisd en sluit de reeks af met een 44.
De tweede reeks is ze weer redelijk mee, 30 aan de bovenboei, maar ook nu kan ze haar plaats niet houden. De jury fluit haar, ze krijgt een gele vlag en moet 720° draaien. Dit kost haar weer een aantal plaatsen. We zien ze nog 38 passeren aan de gate maar dan wil het niet meer lukken en moet ze nog wat deelnemers laten voorbij gaan; ze eindigt met een 46.
Een grote ontgoocheling voor Laura, ze voelde dat er meer in zat. Het wordt nu natuurlijk moeilijk om de goldfleet te halen. Maar we geven de moed niet op. Morgen weer een dag met nog 2 reeksen de kans om zich te kwalificeren.
De Belgische dag kan echter niet stuk met de goede resultaten van EVI, ze wint de eerste reeks overtuigend en sluit de tweede reeks af met een 2. Daarmee staat ze tweede in de algemene rangschikking. Proficiat Evi! Het is een plezier om je bezig te zien. We hopen dat alles goed meezit en dat je wereldkampioen kan worden.
donderdag 13 maart 2008
Kia Ora!!
Dinsdag 12 maart
Onze dag begint bewolkt en zal bewolkt blijven. We krijgen 10 regendruppels. Maar toch nog altijd zomerse temperaturen, en dat maakt het zo aangenaam. Ik zal weer moeten wennen eens terug thuis.
Zeildag! Dus de gewone routine voor onze zeilers.
Stef brengt hen ter plaatse, zo hebben wij de auto en kunnen we er straks een paar uurtjes tussenuit.
Ik moet toch dringend eens iets schrijven over onze buren rechts. Zo’n 150 lagere school kinderen! We zitten naast het plaatselijk schooltje. Het interesseert mij enorm om het allemaal een beetje te observeren. Hun dag ziet er echt wel anders uit dan wat wij in België gewoon zijn. Ze beginnen om 9 uur met anderhalf uurtje les. De helft van de school blijft buiten; ik hoor ze de tafels van vermenigvuldiging oefenen in allerhande spelletjes. Daarna hebben ze speeltijd voor 3 kwartier. Dan terug les tot half1. Dan is er algemene picknick in de tuin en wordt er gespeeld en gesport. In de namiddag hebben ze weer een blok les van een uurtje en tegen half 2, kwart voor 3 uur is de school verlaten. Ze zijn allemaal keurig in uniform en op blote voeten. Het moet heerlijk zijn op te groeien als kind in NZ; de druk is bij ons toch veel groter.
Stef en ik bezoeken vandaag North Head; de kleinste vulkaan in ons dorp is gebruikt geweest in WO I en II als ondergronds fort waar een batterij kanonnen en soldaten waren gekazerneerd. We kunnen de ondergrondse gangen bezoeken en hebben van boven op de berg weer het schitterendste uitzicht op de omgeving; water, zee, eilanden, prachtige panorama’s en Auckland.
Woensdag 13 maart
De meisjes gaan al heel vroeg de charterboten halen, ze willen er als eerste bij zijn om toch maar de beste boten niet te missen. Laura krijgt 193025 en Rohini 193071. Ze zijn tevreden, alles verloopt vlot en ze hebben hun nieuwe zeilen mee.
Filip is akkoord met een rustdag en tegen 11 uur vertrekken we op trip: Coromandel Peninsula. Het schiereiland ligt op zo’n 2 uur rijden van Auckland.
Het was de moeite waard, eens Auckland buiten naar het zuiden ( de autosnelweg houdt ook na 100 km op ) krijgen we boomgaarden en en plots zitten we in de bergen. Dichtbegroeide toppen en diepe dalen met reuzenvarens die op palmbomen gelijken. We rijden door kleine dorpjes met onuitspreekbare namen in het Maori. We picknicken langs het water in …. En komen uit aan de kust. Witte stranden, kleine eilanden voor ons in de zee; nooit geziene mooie natuur, je kan meegenieten op de foto’s. Het weer heeft ons dubbel verwend vandaag, stralend blauwe lucht, geen wolk te zien.
We zijn om 7 uur terug thuis en eten take away Chinese; gaan vroeg naar bed om goed uit te rusten.
Donderdag 14 maart
Wat gaat de tijd toch veel te snel, al 5 weken zomer voorbij!
Vandaag wordt een belangrijke dag met registratie en meeting. Het WK LASER RADIAL 2008 TAKAPUNA, waar we al zolang mee bezig zijn, is eindelijk begonnen.
We registreren redelijk vroeg in de voormiddag; daarna worden de boten nauwkeurig opgetuigd en worden de stickers op de boeg geplakt. Alles moet in orde zijn want na de training hebben we afspraak voor de meting om 16u30. Hopelijk zonder problemen.
De training vandaag zal gericht zijn op het wennen aan de nieuwe boot en het inzeilen van het nieuwe zeil.
Vanavond om 18 uur is er officiële opening gevolgd door een barbecue. Morgen is er practice race. Stef en ik gaan mee het water op. De organisatie heeft vrijwilligers te kort; ze houden hier nu al een derde WK van een Olympische klassen ( RSX – Tornado- Laser Rad ) in 2 maand tijd. Ik denk dat we 3 dagen op de finish boot zullen zitten. Spannend.Kia Ora!!
Dinsdag 12 maart
Onze dag begint bewolkt en zal bewolkt blijven. We krijgen 10 regendruppels. Maar toch nog altijd zomerse temperaturen, en dat maakt het zo aangenaam. Ik zal weer moeten wennen eens terug thuis.
Zeildag! Dus de gewone routine voor onze zeilers.
Stef brengt hen ter plaatse, zo hebben wij de auto en kunnen we er straks een paar uurtjes tussenuit.
Ik moet toch dringend eens iets schrijven over onze buren rechts. Zo’n 150 lagere school kinderen! We zitten naast het plaatselijk schooltje. Het interesseert mij enorm om het allemaal een beetje te observeren. Hun dag ziet er echt wel anders uit dan wat wij in België gewoon zijn. Ze beginnen om 9 uur met anderhalf uurtje les. De helft van de school blijft buiten; ik hoor ze de tafels van vermenigvuldiging oefenen in allerhande spelletjes. Daarna hebben ze speeltijd voor 3 kwartier. Dan terug les tot half1. Dan is er algemene picknick in de tuin en wordt er gespeeld en gesport. In de namiddag hebben ze weer een blok les van een uurtje en tegen half 2, kwart voor 3 uur is de school verlaten. Ze zijn allemaal keurig in uniform en op blote voeten. Het moet heerlijk zijn op te groeien als kind in NZ; de druk is bij ons toch veel groter.
Stef en ik bezoeken vandaag North Head; de kleinste vulkaan in ons dorp is gebruikt geweest in WO I en II als ondergronds fort waar een batterij kanonnen en soldaten waren gekazerneerd. We kunnen de ondergrondse gangen bezoeken en hebben van boven op de berg weer het schitterendste uitzicht op de omgeving; water, zee, eilanden, prachtige panorama’s en Auckland.
Woensdag 13 maart
De meisjes gaan al heel vroeg de charterboten halen, ze willen er als eerste bij zijn om toch maar de beste boten niet te missen. Laura krijgt 193025 en Rohini 193071. Ze zijn tevreden, alles verloopt vlot en ze hebben hun nieuwe zeilen mee.
Filip is akkoord met een rustdag en tegen 11 uur vertrekken we op trip: Coromandel Peninsula. Het schiereiland ligt op zo’n 2 uur rijden van Auckland.
Het was de moeite waard, eens Auckland buiten naar het zuiden ( de autosnelweg houdt ook na 100 km op ) krijgen we boomgaarden en en plots zitten we in de bergen. Dichtbegroeide toppen en diepe dalen met reuzenvarens die op palmbomen gelijken. We rijden door kleine dorpjes met onuitspreekbare namen in het Maori. We picknicken langs het water in …. En komen uit aan de kust. Witte stranden, kleine eilanden voor ons in de zee; nooit geziene mooie natuur, je kan meegenieten op de foto’s. Het weer heeft ons dubbel verwend vandaag, stralend blauwe lucht, geen wolk te zien.
We zijn om 7 uur terug thuis en eten take away Chinese; gaan vroeg naar bed om goed uit te rusten.
Donderdag 14 maart
Wat gaat de tijd toch veel te snel, al 5 weken zomer voorbij!
Vandaag wordt een belangrijke dag met registratie en meeting. Het WK LASER RADIAL 2008 TAKAPUNA, waar we al zolang mee bezig zijn, is eindelijk begonnen.
We registreren redelijk vroeg in de voormiddag; daarna worden de boten nauwkeurig opgetuigd en worden de stickers op de boeg geplakt. Alles moet in orde zijn want na de training hebben we afspraak voor de meting om 16u30. Hopelijk zonder problemen.
De training vandaag zal gericht zijn op het wennen aan de nieuwe boot en het inzeilen van het nieuwe zeil.
Vanavond om 18 uur is er officiële opening gevolgd door een barbecue. Morgen is er practice race. Stef en ik gaan mee het water op. De organisatie heeft vrijwilligers te kort; ze houden hier nu al een derde WK van een Olympische klassen ( RSX – Tornado- Laser Rad ) in 2 maand tijd. Ik denk dat we 3 dagen op de finish boot zullen zitten. Spannend.Kia Ora!!
maandag 10 maart 2008
preworlds regatta
zaterdag/ zondag 8 en 9 maart
De wedstrijd is in uiterst rare en moeilijke omstandigheden verlopen; weinig wind, veel stroming, veel shifts en een comité dat twijfelt en de beslissingen uitstelt. Veel wachten op wind en eens er wordt gezeild steekt alles precies niet zo nauw bij start en finisch, veel deelnemers beschouwen het echt als een oefenwedstrijd en zeilen maar halve parcours of starten niet en komen dan inpikken. Raar
Laura was niet tevreden van het zeilen, ze heeft de indruk dat niets lukte en dan nog een bfd die ze helemaal niet had verwacht. Volgens mij is ze veel te gestressed aan het zeilen waardoor ze de verkeerde beslissingen neemt. We zullen ze moeten oppeppen dat haar zelfvertrouwen terug groeit, het lukt wel op training dus we weten dat ze het kan. Haar beste reeks is een 10 geworden, bij haar 20 was ze gedisqualificeerd en de ander reeksen waren slecht. Algemene uitslag hebben we nog niet.
Stef en ik zijn zaterdag naar Auckland gegaan met de ferry ( 15 min ) en hebben de Auckland Boot show bezocht. Het is een echte botenbeurs zoals bij ons maar de yachten liggen in de haven. We zijn uitgenodigd geworden op de Etap, de man had op Stef zijn T shirt ( hij had zijn splash T shirt aan van het WK vorig jaar ) Team Belgium zien staan en hij riep ons binnen. Je ziet waarvoor een uniform al niet kan dienen.
Zondag zijn we gewoon mee geweest naar het strand van Takapuna; we hebben gelopen langs de zee en daarna afgekoeld door een eind te gaan zwemmen in de zee. Het is al een paar dagen prachtig en zeer warm weer, tegen de 27° - 30°. Ik mag er niet aan denken weer naar de winter te komen.
Maandag 10 maart
Filip stelde vandaag een rustdag voor maar ze zijn toch gaan zeilen, ik ben onze trip naar het Zuidereiland hier thuis een beetje aan het plannen. Ik zit dus weer op de laptop op ons terras in mijn bikini in de zon. Na het zeilen ga ik met de meisjes shoppen naar de Mall in Albany ( groot winkelcentrum) en Stef maakt vanavond zijn beroemde paëlla. De boodschappen zijn al gedaan.
De wedstrijd is in uiterst rare en moeilijke omstandigheden verlopen; weinig wind, veel stroming, veel shifts en een comité dat twijfelt en de beslissingen uitstelt. Veel wachten op wind en eens er wordt gezeild steekt alles precies niet zo nauw bij start en finisch, veel deelnemers beschouwen het echt als een oefenwedstrijd en zeilen maar halve parcours of starten niet en komen dan inpikken. Raar
Laura was niet tevreden van het zeilen, ze heeft de indruk dat niets lukte en dan nog een bfd die ze helemaal niet had verwacht. Volgens mij is ze veel te gestressed aan het zeilen waardoor ze de verkeerde beslissingen neemt. We zullen ze moeten oppeppen dat haar zelfvertrouwen terug groeit, het lukt wel op training dus we weten dat ze het kan. Haar beste reeks is een 10 geworden, bij haar 20 was ze gedisqualificeerd en de ander reeksen waren slecht. Algemene uitslag hebben we nog niet.
Stef en ik zijn zaterdag naar Auckland gegaan met de ferry ( 15 min ) en hebben de Auckland Boot show bezocht. Het is een echte botenbeurs zoals bij ons maar de yachten liggen in de haven. We zijn uitgenodigd geworden op de Etap, de man had op Stef zijn T shirt ( hij had zijn splash T shirt aan van het WK vorig jaar ) Team Belgium zien staan en hij riep ons binnen. Je ziet waarvoor een uniform al niet kan dienen.
Zondag zijn we gewoon mee geweest naar het strand van Takapuna; we hebben gelopen langs de zee en daarna afgekoeld door een eind te gaan zwemmen in de zee. Het is al een paar dagen prachtig en zeer warm weer, tegen de 27° - 30°. Ik mag er niet aan denken weer naar de winter te komen.
Maandag 10 maart
Filip stelde vandaag een rustdag voor maar ze zijn toch gaan zeilen, ik ben onze trip naar het Zuidereiland hier thuis een beetje aan het plannen. Ik zit dus weer op de laptop op ons terras in mijn bikini in de zon. Na het zeilen ga ik met de meisjes shoppen naar de Mall in Albany ( groot winkelcentrum) en Stef maakt vanavond zijn beroemde paëlla. De boodschappen zijn al gedaan.
vrijdag 7 maart 2008
Auckland: vulkanisch gebied
woensdag 5 maart
mooie dag, mooie wind tot 20 kn en plat water.
Stef en ik zijn op ons gemak want Filip is er nu en neemt de zeiltaak over
Vakantiedag, zelfs tijd gehad om te aperitieven op het terras vandaag
Donderdag 6 maart
Filip en de meisjes gaan zeilen.
Wij gaan Anna Aile halen van de airport, zij komt van Letland. We hebben er dus nog een logée bij. Zij vliegt samen met vrienden van haar die NZ komen bezoeken tijdens de periode dat Anna hier is voor het WK. Ze hebben voor vannacht een hotel in Takapuna maar gaan dan door. Het is een rustige dag geworden met mooi weer, nu en dan bewolkt. Laura zeilt super op de training, er zijn wel 40 boten op het water. Ze hebben oefenwedstrijdjes gevaren en Laura zeilt 2 keer 1 en een keer 4. Ze ziet het zitten.
Vanavond komen de Tukes worsten en hamburgers eten op de barbecue; het is heel tof geworden.
Vrijdag 7 maart
Geen zeildag, lay-day. Dat mag wel na 5 dagen van training. En ondertussen kan Anna nog een dagje gewoon worden en de jetlag verteren. We maken er wel een sportieve dag van, we plannen in de voormiddag een uitstap naar het vulkaan eiland Rangitoto dat we al de hele tijd voor ons in de zee zien liggen. Auckland is een zeer vulkanisch gebied; 14 kraters en vulkanen in de omgeving. Waar we nu naar toe gaan, Rangitoto, is de jongste en de hoogste; zijn laatste uitbarsting dateert van 600 jaar geleden.We wilden er eigenlijk met de ferry naar toe maar het is nog veel leuker uitgedraaid. Onze gasten van gisterenavond zijn ons met hun motorboot komen oppikken aan de pier van Devonport, na een leuk tripje op zee, hebben ze ons op Rangitoto gedropt. We hebben de track naar de kratermond gekozen als wandeling, 260m omhoog en de hele weg in de lavabrokken, prachtige plantengroei en een adembenemend uitzicht boven over Auckland en de zee eromheen. Prachtige foto's. Echt de klim van een uur waard!
Onze vrienden zijn ons terug komen oppikken, ondertussen waren zij de voormiddag gaan vissen; ze hadden 3 snappers van zijn halve meter, ze hebben dus al eten voor vanavond. Op zee zijn we plots overvallen door een regenbui, we hadden de zwarte wolk zien hangen, maar niet geklaagd hoor, na 5 min was er weer stralende zon. Alleen Stef was doorweekt, wij hadden in de boot wat kunnen schuilen maar hij was gewoon blijven zitten, ook van de NZ regen moet je kunnen genieten. Ze hebben gelijk: 4 seasons in 1 day.
Nu zijn ze allemaal naar Takapuna; de charterboot van Anna was gisteren nog niet beschikbaar maar vanaf 12 uur konden ze hem gaan ophalen. Ik ben thuis gebleven, ik zit een beetje op de computer: blog, bankrekeningen, mailtjes en mijn boekhouding. Ik moet ook nog een beetje ( 3 T-shirts ) strijken. Verder niets meer te doen, luxe hé. Ik zit op terras in de zon, het is zeker 27° en ik zie geen wolk. Straks een duik in het zwembad zal goed doen.
Wat er vanavond op het programma staat, weten we nog niet. Niet al te veel want morgen en zondag is er wedstrijd; de preworlds gaan van start. ’t Is best wel spannend, het WK komt er bijna aan.
mooie dag, mooie wind tot 20 kn en plat water.
Stef en ik zijn op ons gemak want Filip is er nu en neemt de zeiltaak over
Vakantiedag, zelfs tijd gehad om te aperitieven op het terras vandaag
Donderdag 6 maart
Filip en de meisjes gaan zeilen.
Wij gaan Anna Aile halen van de airport, zij komt van Letland. We hebben er dus nog een logée bij. Zij vliegt samen met vrienden van haar die NZ komen bezoeken tijdens de periode dat Anna hier is voor het WK. Ze hebben voor vannacht een hotel in Takapuna maar gaan dan door. Het is een rustige dag geworden met mooi weer, nu en dan bewolkt. Laura zeilt super op de training, er zijn wel 40 boten op het water. Ze hebben oefenwedstrijdjes gevaren en Laura zeilt 2 keer 1 en een keer 4. Ze ziet het zitten.
Vanavond komen de Tukes worsten en hamburgers eten op de barbecue; het is heel tof geworden.
Vrijdag 7 maart
Geen zeildag, lay-day. Dat mag wel na 5 dagen van training. En ondertussen kan Anna nog een dagje gewoon worden en de jetlag verteren. We maken er wel een sportieve dag van, we plannen in de voormiddag een uitstap naar het vulkaan eiland Rangitoto dat we al de hele tijd voor ons in de zee zien liggen. Auckland is een zeer vulkanisch gebied; 14 kraters en vulkanen in de omgeving. Waar we nu naar toe gaan, Rangitoto, is de jongste en de hoogste; zijn laatste uitbarsting dateert van 600 jaar geleden.We wilden er eigenlijk met de ferry naar toe maar het is nog veel leuker uitgedraaid. Onze gasten van gisterenavond zijn ons met hun motorboot komen oppikken aan de pier van Devonport, na een leuk tripje op zee, hebben ze ons op Rangitoto gedropt. We hebben de track naar de kratermond gekozen als wandeling, 260m omhoog en de hele weg in de lavabrokken, prachtige plantengroei en een adembenemend uitzicht boven over Auckland en de zee eromheen. Prachtige foto's. Echt de klim van een uur waard!
Onze vrienden zijn ons terug komen oppikken, ondertussen waren zij de voormiddag gaan vissen; ze hadden 3 snappers van zijn halve meter, ze hebben dus al eten voor vanavond. Op zee zijn we plots overvallen door een regenbui, we hadden de zwarte wolk zien hangen, maar niet geklaagd hoor, na 5 min was er weer stralende zon. Alleen Stef was doorweekt, wij hadden in de boot wat kunnen schuilen maar hij was gewoon blijven zitten, ook van de NZ regen moet je kunnen genieten. Ze hebben gelijk: 4 seasons in 1 day.
Nu zijn ze allemaal naar Takapuna; de charterboot van Anna was gisteren nog niet beschikbaar maar vanaf 12 uur konden ze hem gaan ophalen. Ik ben thuis gebleven, ik zit een beetje op de computer: blog, bankrekeningen, mailtjes en mijn boekhouding. Ik moet ook nog een beetje ( 3 T-shirts ) strijken. Verder niets meer te doen, luxe hé. Ik zit op terras in de zon, het is zeker 27° en ik zie geen wolk. Straks een duik in het zwembad zal goed doen.
Wat er vanavond op het programma staat, weten we nog niet. Niet al te veel want morgen en zondag is er wedstrijd; de preworlds gaan van start. ’t Is best wel spannend, het WK komt er bijna aan.
dinsdag 4 maart 2008
de 7 jonge blonde
Zondag 2 en maandag 3 maart
Een echte zeildag; niet te veel wind en geen grote golven maar zondag bewolkt en maandag stralende zon. Ik ben aan het strand gebleven en heb genoten van mijn boek.
Zondagavond waren we uitgenodigd bij de Tukes, daar logeerde Laura toen ze vorige keer naar NZ kwam. We hebben gezellig gegeten en er hangt eigenlijk nog een leuke grap aan vast. Ik had gezegd dat ik voor de wijn zou zorgen en gevraagd wat ze graag dronken; dus een echte Belg verwacht dat ze mij een naam zouden geven van een goeie Chardonnay. In hun Nieuw Zeelands gebrabbeld verstond ik iets van “Seven Young Blonds”. Stef zat ook al raar te kijken. Ze kwamen nog al gauw af met de fles omdat ze precies ook door hadden dat ik niet mee was. Je raadt nooit wat ik moest kopen: gewoon “Sauvignon Blanc”. Hun uitspraak van het Frans laat al zeker te wensen over. Je snapt dat we veel plezier hadden, ook toen ik ’s avonds de Seven Young Blonds meehad in de frigobox.
Maandagavond zijn we Filip gaan ophalen. Hij was moe en had al bij al wel een goeie trip gehad. Hij was tevreden met zijn eigen kamer.
Maandag 4 maart
Het regent, het giet. Stef was optimistisch vanmorgen, hij zag kleine stukjes blauw in de lucht en dacht dat het vlug over zou zijn. Hij zal nog meer moeten studeren om betrouwbare weerman te worden. Het giet al de hele dag dikke druppels waar je in enkele sec doornat van wordt. Er wordt toch gezeild; ondertussen zijn er iedere dag meer en meer lasers op het water. Er wordt door iedereen duchtig getraind.
Ik heb ervan geprofiteerd om te wassen en te strijken. In de marina kan ik met mijn parkeerkaart de wasmachines en de droogkast gebruiken; dat is wel gemakkelijk.
Het is nu 4 uur in de namiddag en het is gestopt met regenen, de lucht trekt openen het is nog altijd rond de 20°. Hopelijk krijgen we nog een mooie avond want we gaan barbecuen bij de Maloneys.
Foto's zijn te bekijken op het internet:
http://picasaweb.google.com/beatrijs.vantomme/NZLWKLASERRADIAL
Een echte zeildag; niet te veel wind en geen grote golven maar zondag bewolkt en maandag stralende zon. Ik ben aan het strand gebleven en heb genoten van mijn boek.
Zondagavond waren we uitgenodigd bij de Tukes, daar logeerde Laura toen ze vorige keer naar NZ kwam. We hebben gezellig gegeten en er hangt eigenlijk nog een leuke grap aan vast. Ik had gezegd dat ik voor de wijn zou zorgen en gevraagd wat ze graag dronken; dus een echte Belg verwacht dat ze mij een naam zouden geven van een goeie Chardonnay. In hun Nieuw Zeelands gebrabbeld verstond ik iets van “Seven Young Blonds”. Stef zat ook al raar te kijken. Ze kwamen nog al gauw af met de fles omdat ze precies ook door hadden dat ik niet mee was. Je raadt nooit wat ik moest kopen: gewoon “Sauvignon Blanc”. Hun uitspraak van het Frans laat al zeker te wensen over. Je snapt dat we veel plezier hadden, ook toen ik ’s avonds de Seven Young Blonds meehad in de frigobox.
Maandagavond zijn we Filip gaan ophalen. Hij was moe en had al bij al wel een goeie trip gehad. Hij was tevreden met zijn eigen kamer.
Maandag 4 maart
Het regent, het giet. Stef was optimistisch vanmorgen, hij zag kleine stukjes blauw in de lucht en dacht dat het vlug over zou zijn. Hij zal nog meer moeten studeren om betrouwbare weerman te worden. Het giet al de hele dag dikke druppels waar je in enkele sec doornat van wordt. Er wordt toch gezeild; ondertussen zijn er iedere dag meer en meer lasers op het water. Er wordt door iedereen duchtig getraind.
Ik heb ervan geprofiteerd om te wassen en te strijken. In de marina kan ik met mijn parkeerkaart de wasmachines en de droogkast gebruiken; dat is wel gemakkelijk.
Het is nu 4 uur in de namiddag en het is gestopt met regenen, de lucht trekt openen het is nog altijd rond de 20°. Hopelijk krijgen we nog een mooie avond want we gaan barbecuen bij de Maloneys.
Foto's zijn te bekijken op het internet:
http://picasaweb.google.com/beatrijs.vantomme/NZLWKLASERRADIAL
zondag 2 maart 2008
we zijn in Devonport voor het tweede deel van ons verblijf
zaterdag 1 maart 2008
22u00: we wonen voor de volgende 24 dagen in Devonport, op 5 km van Takapuna waar het Wereldkampioenschap wordt gehouden. De marina waar de motorboot ligt, is tussenin en vanaf nu zullen we onze fietsen wel goed kunnen gebruiken.
De verhuis hebben we in 2 keer moeten doen, de eerste keer de valiezen en de meisjes, de tweede rit was voor de motorboot en voor onze grote groene ijzeren kist ( zoals van het leger ) die in de container zat. Alles is vlot gegaan vandaag, de boot ligt zelfs alweer in het water, niet hersteld maar wel gefikst tot de stukken aankomen. We konden door de weersomstandigheden niet zeilen dus hadden we alle tijd. Er trekt weer een stormpje over maar niet te vergelijken met verleden week; het regende deze voormiddag wel maar het waaide langs de kust opvallend minder hard. Spijtig voor de Tornado’s; om 1 uur was alles afgelast omdat er op het water tot 30 kn wind was en ze sluiten hun WK af met 8 reeksen over 6 dagen. Ze hadden de weergoden niet mee; Sebbe en Carolijn eindigen op een 19 en hadden geen kans meer om er iets aan te veranderen.
Ons nieuwe huis is helemaal anders dan in Okura. Veel ouder, authentieke Victoriaanse stijl maar het heeft zijn charme. We hebben weer een zwembad ( zoutwater ) aan het terras en een barbecue op het terras; we zitten in een mooie verwilderde tuin met een grote verscheidenheid aan bloeiende struiken. Op het eerste zicht was het wat wennen maar nu vinden we het allemaal al meer dan ok. Onze madam ( Suzannah )is zeer vriendelijk en meegaand en heeft geïnvesteerd in wireless internet. Het valt alleen regelmatig uit, maar we hebben er nu ten minste toch al.
Wij ( Stef en ik ) hebben boven een ruime kamer met badkamer, kitchenette en terras. De meisjes hebben een dubbel bed en een enkel bed in de woonkamer en keuken en hebben ook een eigen badkamer, we verwachten op 6 maart Anna Aile, een vriendin uit Letland die ook bij ons komt logeren. Er is nog een vierde bed beneden maar we hebben voor Filip Willems, de coach die maandag aankomt, een kamer hier in de buurt gezocht. Zo zal hij wat meer privacy hebben en moet hij de benedenverdieping niet met de meisjes delen.
Laura en Rohini zijn vanavond voor de eerste keer echt uit; we hebben ze in Takapuna afgezet en zijn ondertussen in Blankenberge ( een Belgian Beer Cafe ) 1 gaan drinken. Ze hebben nog veel te leren hoe een Belgisch Café er uitziet!
Morgen hopelijk weer beter weer en weer een zeildag. Byebye.
22u00: we wonen voor de volgende 24 dagen in Devonport, op 5 km van Takapuna waar het Wereldkampioenschap wordt gehouden. De marina waar de motorboot ligt, is tussenin en vanaf nu zullen we onze fietsen wel goed kunnen gebruiken.
De verhuis hebben we in 2 keer moeten doen, de eerste keer de valiezen en de meisjes, de tweede rit was voor de motorboot en voor onze grote groene ijzeren kist ( zoals van het leger ) die in de container zat. Alles is vlot gegaan vandaag, de boot ligt zelfs alweer in het water, niet hersteld maar wel gefikst tot de stukken aankomen. We konden door de weersomstandigheden niet zeilen dus hadden we alle tijd. Er trekt weer een stormpje over maar niet te vergelijken met verleden week; het regende deze voormiddag wel maar het waaide langs de kust opvallend minder hard. Spijtig voor de Tornado’s; om 1 uur was alles afgelast omdat er op het water tot 30 kn wind was en ze sluiten hun WK af met 8 reeksen over 6 dagen. Ze hadden de weergoden niet mee; Sebbe en Carolijn eindigen op een 19 en hadden geen kans meer om er iets aan te veranderen.
Ons nieuwe huis is helemaal anders dan in Okura. Veel ouder, authentieke Victoriaanse stijl maar het heeft zijn charme. We hebben weer een zwembad ( zoutwater ) aan het terras en een barbecue op het terras; we zitten in een mooie verwilderde tuin met een grote verscheidenheid aan bloeiende struiken. Op het eerste zicht was het wat wennen maar nu vinden we het allemaal al meer dan ok. Onze madam ( Suzannah )is zeer vriendelijk en meegaand en heeft geïnvesteerd in wireless internet. Het valt alleen regelmatig uit, maar we hebben er nu ten minste toch al.
Wij ( Stef en ik ) hebben boven een ruime kamer met badkamer, kitchenette en terras. De meisjes hebben een dubbel bed en een enkel bed in de woonkamer en keuken en hebben ook een eigen badkamer, we verwachten op 6 maart Anna Aile, een vriendin uit Letland die ook bij ons komt logeren. Er is nog een vierde bed beneden maar we hebben voor Filip Willems, de coach die maandag aankomt, een kamer hier in de buurt gezocht. Zo zal hij wat meer privacy hebben en moet hij de benedenverdieping niet met de meisjes delen.
Laura en Rohini zijn vanavond voor de eerste keer echt uit; we hebben ze in Takapuna afgezet en zijn ondertussen in Blankenberge ( een Belgian Beer Cafe ) 1 gaan drinken. Ze hebben nog veel te leren hoe een Belgisch Café er uitziet!
Morgen hopelijk weer beter weer en weer een zeildag. Byebye.
zaterdag 1 maart 2008
Onze derde week
We geraken zeer moeilijk op het internet met zovele laptops hier in het clubhuis; vandaar een beetje laat.
Maar aan iedereen vele groetjes
Dinsdagavond 26 februari
Eerst en vooral een dikke proficiat aan bomma die vandaag een grote verjaardag viert. We vinden het spijtig dat we de dikke kussen niet zelf kunnen geven maar we denken zo super hard aan je dat ik er zeker van ben, dat je het bijna kan voelen. Geniet van je verjaardag en drink er maar 1 op, wij hebben dat al gedaan. Hier is het al avond en jullie moeten nog aan de dag beginnen.
Gisteren heb ik hier een beetje grote schoonmaak gehouden in ons huis, dat werd nodig. Ik ben dus niet mee gaan zeilen; ze hebben goed getraind en waren rond 6 uur terug. ’s Avonds zijn we naar een supertoffe wijk in Auckland gereden, Parnell. Dat staat het vol mooie huisjes uit de Victoriaanse periode, zeer tof. En we zijn Italiaans gaan eten, zeer lekker.
Vandaag zelfde scenario als alle trainingsdagen:
- half 9 opstaan
- jogging en conditie/ power oefeningen
- ontbijt
- klaarmaken en vertrek naar het zeilen rond 10u 30/ 11 uur ten laatste
Ik heb vandaag de dag van mijn leven gehad; er waren medewerkers te kort op de wedstrijdbaan van de tornado’s; ik ben dus meegegaan op een rescue boot en heb 2 reeksen van start tot finish kunnen volgen, indrukwekkend! Het was zonnig, rond de 15 knopen wind en prachtig zeilweer. Ik heb natuurlijk voor Sebbe en Carolijn gesupporterd, ze zeilden een 19 en een 10. IK HEB ECHT GENOTEN, al was ik door elkaar geschud, en vol zoutwater gespat! Stef, Laura en Rohini trainden goed en waren zowat 4 uur op het water.
- 6 uur terug thuis
- zwemmen en douchen
- diner; vandaag monkeyfish in papillotte met pasta en roomsausje natuurlijk vergezeld van mijn glas Chardonnay
- en nu is het avond en doen we niets meer; Stef en de meisjes zijn de video van de training aan het bekijken en bespreken techniek van het zeilen op de golven hier. Ik doe mijn financiën op de laptop en schrijf mijn verslagje zodat alles morgen op internet kan
Aan iedereen vele groetjes, ik probeer het niet te veel te gewoon te worden hier maar het is verleidelijk!!
Woensdag 27 feb
Vandaag geen wind, ik ben weer met de Tornado’s op het water geweest maar we hebben gewacht van 11.00u tot 16.30 zonder iets uit te richten. Alles afgelast! Gelukkig super mooi weer en zelfs zeer warm vandaag, ik denk dat het naar de 30° ging.
Onze avond was ook leuk, we hebben onze buren op bezoek gehad.
Donderdag 28 februari
Whow!! Wat een dag, zoveel indrukken, zoveel mooie dingen….
Ik ben de dag begonnen met een Birkham hot yoga les; mijn buurvrouw Julia had mij uitgenodigd. Anderhalf uur yoga in een lokaal dat was opgewarmd tot 40°; de druppels liepen al over mijn lijf van bij de ademhalingsoefeningen. Ik heb mijn best gedaan maar ’t was echt zwaar. Na de les voelde ik me helemaal niet goed; misselijk, duizelig en barstende hoofdpijn. Dat schijnt normaal te zijn omdat mijn lichaam alle afvalstoffen aan het uitscheiden was. Ze beweren dat de celvernieuwing wordt gestimuleerd en dat je zo jonger blijft. Allé, misschien kan ik er nu 5 jaar afdoen; ik heb alleszins genoeg afgezien.
Ondertussen hebben Stef en de meisjes de laatste hand gelegd aan de boten, nog een touwtje hier, een plaatje daar.. Voor Laura een nieuw kompas gemonteerd, ik weet niet of ik al heb verteld dat haar kompas uit Europa tilt slaat in het zuidelijk halfrond? Het is echt zot om te zien, het staat scheef en het wijst geenszins het Noorden aan. Nu heeft ze een zuidelijk halfrond kompas en dat doet normaal.
Om 12 uur zijn we dan vertrokken voor ons dagje uit naar The West Coast; we hebben het noorderlijk eiland dwars overgestoken en zijn bij de Tasmaanse zee uitgekomen. Het landschap is zeer schoon, eerst wijngaarden, daarna hoge heuvels en daarna een soort van tropische bebossing en dan de kust. Rotsen, baaien en zwart strand met een helderblauwe zee.
MURIWAI BEACH!!
Het zand is zwart omdat er vulkanische activiteit is onder zee. Er hoge golven!!! Zeer mooi. Na onze wandeling hebben Stef, Laura en Rohini zich ingeschreven in een cursus boarding, golfsurfen. Met een groep van 11 zijn ze na een uitgebreide instructie gaan proberen in de golven. De golven zijn zo hoog en de stroom is zo sterk dat je bijna niet kan blijven staan in de zee. Laat staan van op het board kruipen en gaan rechtstaan om van de golf af te surfen. Maar ik heb superatleten in huis, ze hebben alle 3 toch een paar keer rechtgestaan.
Op weg naar huis zijn we nog wat gaan rondtoeren; sightseeing. We stonden op en bepaald moment op een berg en zagen Auckland in de verte liggen, met al het natuurschoon ertussen. Prachtig.. Whow , wat een dag
Vrijdag 29 feb
Vandaag is onze extra dag, 2008 geeft ons met zijn schrikkeljaar een extra dagje NZ.
Dit wordt een trainingsdag; we houden ons aan ons normale dagschema. Met pech…
De motor van de boot geeft op het water plots geen kik meer en Stef begint af te drijven. Gelukkig is er een andere coach ( Maleysië ) in de buurt die Stef terug naar Takapuna kan slepen. Hij weet al vlug dat de batterij plat is en niet meer kan opladen en vindt het stuk in de motor dat kapot is. Maar dan begint het nog maar pas.De motorboot moet uit het water, dus eerst de trailer halen in de marina. Eens dit gebeurt, moeten we een garage zoeken die het stuk voor ons kan bestellen. We zijn natuurlijk vrijdagnamiddag en hebben al vlug geen hoop meer dat we het nog vandaag kunnen fiksen. Daarbij moet er een kabel uit Australië komen, daar is hij voorhanden, maar die kan hier zelfs maar dins of woensd zijn. Daarenboven is hij ook veel te duur, dus die bestellen we niet en Stef probeert het anders op te lossen. We kopen een nieuwe batterij en een batterijlader om de platte batterij op te laden. Stef kan morgen weer op het water met een reservebatterij mee in geval van…
Ondertussen hebben Laura en Rohini elk een trainingsboei meegebracht naar binnen, die zijn gelukkig ook niet verloren.
’s Avonds zijn we met de eigenaars Julia en Guy, naar Auckland gereden; in Ponsonby hebben we een Maleysisch restaurant uitgekozen en hebben we supergezellig afscheid genomen. Want morgen gaan we weg uit Okura, we verhuizen. Het eerste deel van onze trip zit er al op L
zaterdag 1 maart
08:00u niet veel commentaar, we verhuizen naar Devonport en het is slecht weer. Het regent en waait weer, we gaan niet zeilen en hebben de hele dag om in te pakken en alles naar Devonport te brengen. Ik laat vanavond wel weten waar we terechtgekomen zijn.
Maar aan iedereen vele groetjes
Dinsdagavond 26 februari
Eerst en vooral een dikke proficiat aan bomma die vandaag een grote verjaardag viert. We vinden het spijtig dat we de dikke kussen niet zelf kunnen geven maar we denken zo super hard aan je dat ik er zeker van ben, dat je het bijna kan voelen. Geniet van je verjaardag en drink er maar 1 op, wij hebben dat al gedaan. Hier is het al avond en jullie moeten nog aan de dag beginnen.
Gisteren heb ik hier een beetje grote schoonmaak gehouden in ons huis, dat werd nodig. Ik ben dus niet mee gaan zeilen; ze hebben goed getraind en waren rond 6 uur terug. ’s Avonds zijn we naar een supertoffe wijk in Auckland gereden, Parnell. Dat staat het vol mooie huisjes uit de Victoriaanse periode, zeer tof. En we zijn Italiaans gaan eten, zeer lekker.
Vandaag zelfde scenario als alle trainingsdagen:
- half 9 opstaan
- jogging en conditie/ power oefeningen
- ontbijt
- klaarmaken en vertrek naar het zeilen rond 10u 30/ 11 uur ten laatste
Ik heb vandaag de dag van mijn leven gehad; er waren medewerkers te kort op de wedstrijdbaan van de tornado’s; ik ben dus meegegaan op een rescue boot en heb 2 reeksen van start tot finish kunnen volgen, indrukwekkend! Het was zonnig, rond de 15 knopen wind en prachtig zeilweer. Ik heb natuurlijk voor Sebbe en Carolijn gesupporterd, ze zeilden een 19 en een 10. IK HEB ECHT GENOTEN, al was ik door elkaar geschud, en vol zoutwater gespat! Stef, Laura en Rohini trainden goed en waren zowat 4 uur op het water.
- 6 uur terug thuis
- zwemmen en douchen
- diner; vandaag monkeyfish in papillotte met pasta en roomsausje natuurlijk vergezeld van mijn glas Chardonnay
- en nu is het avond en doen we niets meer; Stef en de meisjes zijn de video van de training aan het bekijken en bespreken techniek van het zeilen op de golven hier. Ik doe mijn financiën op de laptop en schrijf mijn verslagje zodat alles morgen op internet kan
Aan iedereen vele groetjes, ik probeer het niet te veel te gewoon te worden hier maar het is verleidelijk!!
Woensdag 27 feb
Vandaag geen wind, ik ben weer met de Tornado’s op het water geweest maar we hebben gewacht van 11.00u tot 16.30 zonder iets uit te richten. Alles afgelast! Gelukkig super mooi weer en zelfs zeer warm vandaag, ik denk dat het naar de 30° ging.
Onze avond was ook leuk, we hebben onze buren op bezoek gehad.
Donderdag 28 februari
Whow!! Wat een dag, zoveel indrukken, zoveel mooie dingen….
Ik ben de dag begonnen met een Birkham hot yoga les; mijn buurvrouw Julia had mij uitgenodigd. Anderhalf uur yoga in een lokaal dat was opgewarmd tot 40°; de druppels liepen al over mijn lijf van bij de ademhalingsoefeningen. Ik heb mijn best gedaan maar ’t was echt zwaar. Na de les voelde ik me helemaal niet goed; misselijk, duizelig en barstende hoofdpijn. Dat schijnt normaal te zijn omdat mijn lichaam alle afvalstoffen aan het uitscheiden was. Ze beweren dat de celvernieuwing wordt gestimuleerd en dat je zo jonger blijft. Allé, misschien kan ik er nu 5 jaar afdoen; ik heb alleszins genoeg afgezien.
Ondertussen hebben Stef en de meisjes de laatste hand gelegd aan de boten, nog een touwtje hier, een plaatje daar.. Voor Laura een nieuw kompas gemonteerd, ik weet niet of ik al heb verteld dat haar kompas uit Europa tilt slaat in het zuidelijk halfrond? Het is echt zot om te zien, het staat scheef en het wijst geenszins het Noorden aan. Nu heeft ze een zuidelijk halfrond kompas en dat doet normaal.
Om 12 uur zijn we dan vertrokken voor ons dagje uit naar The West Coast; we hebben het noorderlijk eiland dwars overgestoken en zijn bij de Tasmaanse zee uitgekomen. Het landschap is zeer schoon, eerst wijngaarden, daarna hoge heuvels en daarna een soort van tropische bebossing en dan de kust. Rotsen, baaien en zwart strand met een helderblauwe zee.
MURIWAI BEACH!!
Het zand is zwart omdat er vulkanische activiteit is onder zee. Er hoge golven!!! Zeer mooi. Na onze wandeling hebben Stef, Laura en Rohini zich ingeschreven in een cursus boarding, golfsurfen. Met een groep van 11 zijn ze na een uitgebreide instructie gaan proberen in de golven. De golven zijn zo hoog en de stroom is zo sterk dat je bijna niet kan blijven staan in de zee. Laat staan van op het board kruipen en gaan rechtstaan om van de golf af te surfen. Maar ik heb superatleten in huis, ze hebben alle 3 toch een paar keer rechtgestaan.
Op weg naar huis zijn we nog wat gaan rondtoeren; sightseeing. We stonden op en bepaald moment op een berg en zagen Auckland in de verte liggen, met al het natuurschoon ertussen. Prachtig.. Whow , wat een dag
Vrijdag 29 feb
Vandaag is onze extra dag, 2008 geeft ons met zijn schrikkeljaar een extra dagje NZ.
Dit wordt een trainingsdag; we houden ons aan ons normale dagschema. Met pech…
De motor van de boot geeft op het water plots geen kik meer en Stef begint af te drijven. Gelukkig is er een andere coach ( Maleysië ) in de buurt die Stef terug naar Takapuna kan slepen. Hij weet al vlug dat de batterij plat is en niet meer kan opladen en vindt het stuk in de motor dat kapot is. Maar dan begint het nog maar pas.De motorboot moet uit het water, dus eerst de trailer halen in de marina. Eens dit gebeurt, moeten we een garage zoeken die het stuk voor ons kan bestellen. We zijn natuurlijk vrijdagnamiddag en hebben al vlug geen hoop meer dat we het nog vandaag kunnen fiksen. Daarbij moet er een kabel uit Australië komen, daar is hij voorhanden, maar die kan hier zelfs maar dins of woensd zijn. Daarenboven is hij ook veel te duur, dus die bestellen we niet en Stef probeert het anders op te lossen. We kopen een nieuwe batterij en een batterijlader om de platte batterij op te laden. Stef kan morgen weer op het water met een reservebatterij mee in geval van…
Ondertussen hebben Laura en Rohini elk een trainingsboei meegebracht naar binnen, die zijn gelukkig ook niet verloren.
’s Avonds zijn we met de eigenaars Julia en Guy, naar Auckland gereden; in Ponsonby hebben we een Maleysisch restaurant uitgekozen en hebben we supergezellig afscheid genomen. Want morgen gaan we weg uit Okura, we verhuizen. Het eerste deel van onze trip zit er al op L
zaterdag 1 maart
08:00u niet veel commentaar, we verhuizen naar Devonport en het is slecht weer. Het regent en waait weer, we gaan niet zeilen en hebben de hele dag om in te pakken en alles naar Devonport te brengen. Ik laat vanavond wel weten waar we terechtgekomen zijn.
zondag 24 februari 2008
storm, en een ferme
We zijn zondag, maar ik ben de tel kwijt, ik weet echt niet meer de hoeveelste (24?)
Het is stil geweest op mijn blog, maar niet hier; we hebben hier een tropische depressie gehad, en dat stopt maar niet direct. Vrijdagnamiddag is het beginnen waaien, zo fel dat de meisjes niet op het water konden, dus niet getraind. In de avond is het beginnen gieten en gieten en verder waaien en nu is het opgehouden. Ik zie het eerste zonnestraaltje proberen en het is zondagmiddag.
Je kan hier wel niet veel doen in zo’ n weer, we zijn bijna niet buiten gekomen. Alleen maar als ze ons van de jachthaven opbelden omdat Stef zijn boot aan het zinken was; 1 van de tuben was gelost en de boot kwam onder water te staan van de golven en de wind. We waren juist op tijd, een vriendelijke Nzder had hem al leeggehoosd, en toen hebben we hem een beetje beschut achter de yachten gelegd.
De 24 uur wedstrijd is afgelast geworden; gelukkig want we zagen dat niet zitten; zonder tent of matrassen; alles kletsnet. We moeten nu precies niet zorgen dat onze zeilers een griep op doen.
Gisterenavond zijn we bij de eigenaars van ons huis iets gaan drinken om kennis te maken, ze waren juist teruggekomen van reis en we hadden ze nog niet gezien; het was leuk.
Nu ben ik op mijn gemak, Stef is naar zijn boot gebracht, en heeft de meisjes op zee, voor het strand opgepikt en nu zijn ze voor een uur of 4 gaan trainen. Het is intussen mooi weer aan het worden, de zon is er weer. Ik ga van mijn dag genieten aan het strand met een boek. Tot later xx
Het is stil geweest op mijn blog, maar niet hier; we hebben hier een tropische depressie gehad, en dat stopt maar niet direct. Vrijdagnamiddag is het beginnen waaien, zo fel dat de meisjes niet op het water konden, dus niet getraind. In de avond is het beginnen gieten en gieten en verder waaien en nu is het opgehouden. Ik zie het eerste zonnestraaltje proberen en het is zondagmiddag.
Je kan hier wel niet veel doen in zo’ n weer, we zijn bijna niet buiten gekomen. Alleen maar als ze ons van de jachthaven opbelden omdat Stef zijn boot aan het zinken was; 1 van de tuben was gelost en de boot kwam onder water te staan van de golven en de wind. We waren juist op tijd, een vriendelijke Nzder had hem al leeggehoosd, en toen hebben we hem een beetje beschut achter de yachten gelegd.
De 24 uur wedstrijd is afgelast geworden; gelukkig want we zagen dat niet zitten; zonder tent of matrassen; alles kletsnet. We moeten nu precies niet zorgen dat onze zeilers een griep op doen.
Gisterenavond zijn we bij de eigenaars van ons huis iets gaan drinken om kennis te maken, ze waren juist teruggekomen van reis en we hadden ze nog niet gezien; het was leuk.
Nu ben ik op mijn gemak, Stef is naar zijn boot gebracht, en heeft de meisjes op zee, voor het strand opgepikt en nu zijn ze voor een uur of 4 gaan trainen. Het is intussen mooi weer aan het worden, de zon is er weer. Ik ga van mijn dag genieten aan het strand met een boek. Tot later xx
vrijdag 22 februari 2008
storm op komst
Donderdag 21 feb
Er is eigenlijk niet zoveel gebeurd vandaag, het is stralende zon en een felblauwe hemel en ik zit aan het strand ( 26- 27° ) met alle bezigheden van de tornado’s en de lasers achter mij op het gras. Het is een komen en gaan van boten die af en aan op het water gaan om te gaan trainen. Het WK van de tornado’s start morgen met registratie. Laura gaat vandaag trainen maar Rohini haar boot is nog niet van Takapuna overgebracht, dus zij blijft een dagje bij mij langs de kant. Ik moet wel met Stef over en weer naar de marina om zijn motorboot over te brengen naar hier. Hij vaart een kwartier en ik rij een kwartier, dus dat komt nog goed uit. Ik rij zeer graag met mijn CAR 4x4, automatisch en reuzengroot en breed maar supercomfortabel.
Goede wind vandaag maar niet overdreven veel.
In de late namiddag komen er wolken en zeer veel wind, er zal een stormpje overkomen vannacht; tot nu toe blijft de grote regen uit en het is nog altijd warm.
vrijdag 22 feb
We hebben er inderdaad van: de strom is daar. Vannacht super veel wind gehad en het waait nu nog altijd hard, er staan super grote golven aan het strand.
Dus geen zeilen vandaag.
Louise, super goede punten en we waren blij met je lange mail
XX
Er is eigenlijk niet zoveel gebeurd vandaag, het is stralende zon en een felblauwe hemel en ik zit aan het strand ( 26- 27° ) met alle bezigheden van de tornado’s en de lasers achter mij op het gras. Het is een komen en gaan van boten die af en aan op het water gaan om te gaan trainen. Het WK van de tornado’s start morgen met registratie. Laura gaat vandaag trainen maar Rohini haar boot is nog niet van Takapuna overgebracht, dus zij blijft een dagje bij mij langs de kant. Ik moet wel met Stef over en weer naar de marina om zijn motorboot over te brengen naar hier. Hij vaart een kwartier en ik rij een kwartier, dus dat komt nog goed uit. Ik rij zeer graag met mijn CAR 4x4, automatisch en reuzengroot en breed maar supercomfortabel.
Goede wind vandaag maar niet overdreven veel.
In de late namiddag komen er wolken en zeer veel wind, er zal een stormpje overkomen vannacht; tot nu toe blijft de grote regen uit en het is nog altijd warm.
vrijdag 22 feb
We hebben er inderdaad van: de strom is daar. Vannacht super veel wind gehad en het waait nu nog altijd hard, er staan super grote golven aan het strand.
Dus geen zeilen vandaag.
Louise, super goede punten en we waren blij met je lange mail
XX
donderdag 21 februari 2008
voor de kinderen uit mijn praktijk
Hallo,
ik zie dat jullie goed bezig zijn.
Ik lees leuke berichtjes en ik ben blij dat jullie aan mij denken.
Hier heb ik nu eens echt vakantie en ik geniet er van.
Werk goed verder, want ik zal fit zijn als ik terugkom en extra veel zin hebben om te werken!Groetjes van Beatrijs
ik zie dat jullie goed bezig zijn.
Ik lees leuke berichtjes en ik ben blij dat jullie aan mij denken.
Hier heb ik nu eens echt vakantie en ik geniet er van.
Werk goed verder, want ik zal fit zijn als ik terugkom en extra veel zin hebben om te werken!Groetjes van Beatrijs
verslag van de volgende dagen
Dinsdag 19 februari
Vandaag extra vroeg opgestaan om 6.00 u en we zijn rond 7 uur vertrokken naar de laatste wedstrijddag. Er staat maar 1 wedstrijd op her programma en we wachten op wind. Na uitstel kunnen ze toch het water op maar de wind die het comité voelt en ziet, daar merken wij niets van. Het is windstil en rimpelloos op het water. Het minste briesje moet ten volle uitgebuit worden. Laura zeilt een goede reeks en ligt ongeveer 10 maar dan komt bad luck. Een reuzenshift naar links en Laura zit rechts. Zonder iets te kunnen doen ziet ze het hele veld voor haar aan de boei komen. Onder de pechvogels ook Jo Aleh, maar Rohini niet, zij heeft geluk en zit aan de goede kant en kan nog een redelijke reeks zeilen. Laura kan aan de algemene uitslag geen goede reeks toevoegen, Spijtig.
Vanavond gaan we naar de Prize giving ceremony, in een heel mooi restaurant krijgen we hapjes maar onze drank moeten we zelf betalen. Gelukkig had ik kaarten gekregen van Nzlanders die niet kwamen, het zou wel wat duur geweest zijn 45 dollar voor een receptie zonder drank.
We sluiten onze eerste Sail Aucland af; proficiat aan alle winaars.
Woensadg 20 feb
Vandaag afspraak om 7.00u aan de beach club van Takapuna. Daar ontmoeten we onze customs adviser. Hij regelde de douane gisteren en onze container is er door. Vandaag moeten we nog door de MAF- procedure ( ministerie van landbouw en bosbeheer ). Het zou kunnen zijn dat onze boot en de kar niet proper genoeg zijn om NZ binnen te mogen. Ze gaan ook zoeken naar vers voedsel; stel je voor dat dat erin zit, het zal lekker zijn na 2 maand onderweg op zee. Maar kom; fingers crossed.
Onze container komt toe met een truc en wordt gelost in 5 minuten. De inspectie verloopt al bij al redelijk gemoedelijk. We moeten wel zeggen op welk water de mototboot laatst heeft gezeild?! Weten wij veel… We doen de test en proeven zout… We vermoeden Cascaïs, Portugal vorig WK.. Gelukkig komt hij niet uit de Gavers waar vorig jaar blauwwier inzat!!!!
Het enige wat wordt tegengehouden zijn de loopschoenen van Stef, ze worden met een schroevendraaier uitgekuist. 2 cm2 aarde, van wanneer dat dateert weet ik helemaal niet meer want Stef loopt al meer dan 2 jaar niet meer.
Tegen 9 uur hebben we onze trailer en kunnen we de boot van Laura achterlaten op het strand.
We gaan de meisjes ophalen want nu moet de coach boot nog te water gelaten worden. Dit moet aan de andere kant van het schiereiland. Er mag voot Takapuna niet geankerd worden; er loopt daar blijkbaar een heel belangrijke kabel die NZ verbindt met het vasteland ( AUS ), wie daarin ankert zal zijn hele leven moeten werken om zijn boete te betalen.
De boot gaat te water in Bayswater Marina, we betalen 5 dollar per dag ( x 30 dagen )en krijgen een pasje. Stef zal dus elke dag moeten rondvaren, hoe we dat gaan regelen zullen we wel zien.
Vanavond moeten we naar de receptie en de persconferentie in Murraysbay. Dat is de zeilclub van de Maloneys, onze NZ friends. Daar wordt een 24 uur regatta gehouden zaterdag en Laura en Rohini nemen deel.
Het is hier prachtig, ze wonen naast de zeilclub en in de living en de keuken kijk je uit op de baai. Ze zien hun kinderen trainen op zee; pure luxe.
De voorstelling van de 24 hours en de sponsers is best leuk; we krijgen een uiteenzetting door Don … 1 van de deelnemers aan de laatste America’s cup met Team NZ. We zien mooie beelden op een groot scherm en krijgen uitleg over het verloop van de wedstrijd. Daarna wordt per lottrekking bepaald wie met welke sponser op zijn zeil zal zeilen. We moeten wel nog het 1 en ander regelen, tent, slaapzakken,…? Stef en ik hebben ons opgegeven om een beetje met de organisatie te helpen, we zien wel waar ze ons zullen nodig hebben.
Vandaag extra vroeg opgestaan om 6.00 u en we zijn rond 7 uur vertrokken naar de laatste wedstrijddag. Er staat maar 1 wedstrijd op her programma en we wachten op wind. Na uitstel kunnen ze toch het water op maar de wind die het comité voelt en ziet, daar merken wij niets van. Het is windstil en rimpelloos op het water. Het minste briesje moet ten volle uitgebuit worden. Laura zeilt een goede reeks en ligt ongeveer 10 maar dan komt bad luck. Een reuzenshift naar links en Laura zit rechts. Zonder iets te kunnen doen ziet ze het hele veld voor haar aan de boei komen. Onder de pechvogels ook Jo Aleh, maar Rohini niet, zij heeft geluk en zit aan de goede kant en kan nog een redelijke reeks zeilen. Laura kan aan de algemene uitslag geen goede reeks toevoegen, Spijtig.
Vanavond gaan we naar de Prize giving ceremony, in een heel mooi restaurant krijgen we hapjes maar onze drank moeten we zelf betalen. Gelukkig had ik kaarten gekregen van Nzlanders die niet kwamen, het zou wel wat duur geweest zijn 45 dollar voor een receptie zonder drank.
We sluiten onze eerste Sail Aucland af; proficiat aan alle winaars.
Woensadg 20 feb
Vandaag afspraak om 7.00u aan de beach club van Takapuna. Daar ontmoeten we onze customs adviser. Hij regelde de douane gisteren en onze container is er door. Vandaag moeten we nog door de MAF- procedure ( ministerie van landbouw en bosbeheer ). Het zou kunnen zijn dat onze boot en de kar niet proper genoeg zijn om NZ binnen te mogen. Ze gaan ook zoeken naar vers voedsel; stel je voor dat dat erin zit, het zal lekker zijn na 2 maand onderweg op zee. Maar kom; fingers crossed.
Onze container komt toe met een truc en wordt gelost in 5 minuten. De inspectie verloopt al bij al redelijk gemoedelijk. We moeten wel zeggen op welk water de mototboot laatst heeft gezeild?! Weten wij veel… We doen de test en proeven zout… We vermoeden Cascaïs, Portugal vorig WK.. Gelukkig komt hij niet uit de Gavers waar vorig jaar blauwwier inzat!!!!
Het enige wat wordt tegengehouden zijn de loopschoenen van Stef, ze worden met een schroevendraaier uitgekuist. 2 cm2 aarde, van wanneer dat dateert weet ik helemaal niet meer want Stef loopt al meer dan 2 jaar niet meer.
Tegen 9 uur hebben we onze trailer en kunnen we de boot van Laura achterlaten op het strand.
We gaan de meisjes ophalen want nu moet de coach boot nog te water gelaten worden. Dit moet aan de andere kant van het schiereiland. Er mag voot Takapuna niet geankerd worden; er loopt daar blijkbaar een heel belangrijke kabel die NZ verbindt met het vasteland ( AUS ), wie daarin ankert zal zijn hele leven moeten werken om zijn boete te betalen.
De boot gaat te water in Bayswater Marina, we betalen 5 dollar per dag ( x 30 dagen )en krijgen een pasje. Stef zal dus elke dag moeten rondvaren, hoe we dat gaan regelen zullen we wel zien.
Vanavond moeten we naar de receptie en de persconferentie in Murraysbay. Dat is de zeilclub van de Maloneys, onze NZ friends. Daar wordt een 24 uur regatta gehouden zaterdag en Laura en Rohini nemen deel.
Het is hier prachtig, ze wonen naast de zeilclub en in de living en de keuken kijk je uit op de baai. Ze zien hun kinderen trainen op zee; pure luxe.
De voorstelling van de 24 hours en de sponsers is best leuk; we krijgen een uiteenzetting door Don … 1 van de deelnemers aan de laatste America’s cup met Team NZ. We zien mooie beelden op een groot scherm en krijgen uitleg over het verloop van de wedstrijd. Daarna wordt per lottrekking bepaald wie met welke sponser op zijn zeil zal zeilen. We moeten wel nog het 1 en ander regelen, tent, slaapzakken,…? Stef en ik hebben ons opgegeven om een beetje met de organisatie te helpen, we zien wel waar ze ons zullen nodig hebben.
dinsdag 19 februari 2008
sali auckland
Maandag 18 februari 2008
Vandaag nog vroeger ( 8 uur ) vertrokken naar Kohimarama want we moeten door het spitsuur en door Auckland en er zou ’s morgens nogal wat file zijn.
De hele dag bewolkt vandaag en een beetje minder wind ( 15 knopen en alleen de eerste reeks redelijk constant) Moeilijk zeilweer!! Laura zeilt weer een eerste reeks super, een 15. De volgende 2 lukken niet zo goed. Het minste foutje wordt afgestraft op dit niveau.
Wij gaan op verkenning naar Devonport. Daar wonen we volgende maand. Je hebt er een schitterend uitzicht over Auckland van over de ander kant van de baai. Het is een koloniaal getint stadje, meer toeristisch en zeer pittoresk. Je kan er de ferry naar Auckland nemen voor 4€50 heen en terug. We volgen de coast rd in plaats van de autostrade te nemen. Hier is het echt wel dicht bevolkt, er staan veel huizen.
We zijn net op tijd terug om de boten te zien binnen varen om 3 uur in de namiddag en gaan naar huis want vandaag koken we nog spaghetti.
Morgen de laatste dag van de wedstrijd. Er is slechts 1 reeks gepland en de start is om 10 uur. Dat wil zeggen om 9 uur op het water, om 6 uur op, zodat we hier kunnen vertrekken om 7 uur. De eerste 10 van het klassement zeilen later de medal race.
Van de container niets gehoord, dat ziet er dus niet zo goed uit. Ik zal morgen eens moeten informeren.
Ik zou graag morgen alles posten wat ik nu geschreven heb, ik hoop dat het lukt want de internet verbinding in de club is zeer wisselvallig en zeer traag. Foto’s erbij zetten lukt helemaal niet. We zijn verwend in België, Stef wordt er ongedurig en humeurig van !!
Groetjes voor iedereen!!Wiesje voor jou een extra dikke knuffel!! Pa en Ma, dikke zoen.
Vandaag nog vroeger ( 8 uur ) vertrokken naar Kohimarama want we moeten door het spitsuur en door Auckland en er zou ’s morgens nogal wat file zijn.
De hele dag bewolkt vandaag en een beetje minder wind ( 15 knopen en alleen de eerste reeks redelijk constant) Moeilijk zeilweer!! Laura zeilt weer een eerste reeks super, een 15. De volgende 2 lukken niet zo goed. Het minste foutje wordt afgestraft op dit niveau.
Wij gaan op verkenning naar Devonport. Daar wonen we volgende maand. Je hebt er een schitterend uitzicht over Auckland van over de ander kant van de baai. Het is een koloniaal getint stadje, meer toeristisch en zeer pittoresk. Je kan er de ferry naar Auckland nemen voor 4€50 heen en terug. We volgen de coast rd in plaats van de autostrade te nemen. Hier is het echt wel dicht bevolkt, er staan veel huizen.
We zijn net op tijd terug om de boten te zien binnen varen om 3 uur in de namiddag en gaan naar huis want vandaag koken we nog spaghetti.
Morgen de laatste dag van de wedstrijd. Er is slechts 1 reeks gepland en de start is om 10 uur. Dat wil zeggen om 9 uur op het water, om 6 uur op, zodat we hier kunnen vertrekken om 7 uur. De eerste 10 van het klassement zeilen later de medal race.
Van de container niets gehoord, dat ziet er dus niet zo goed uit. Ik zal morgen eens moeten informeren.
Ik zou graag morgen alles posten wat ik nu geschreven heb, ik hoop dat het lukt want de internet verbinding in de club is zeer wisselvallig en zeer traag. Foto’s erbij zetten lukt helemaal niet. We zijn verwend in België, Stef wordt er ongedurig en humeurig van !!
Groetjes voor iedereen!!Wiesje voor jou een extra dikke knuffel!! Pa en Ma, dikke zoen.
sail auckland
Zondag 17 feb:
We zijn weer redelijk vroeg vertrokken naar het wedstrijdgebeuren, Stef en de meisjes want ik ben thuis gebleven om een beetje op te kuisen.
Stef is mij rond de middag komen halen.
Ik heb de goede NZ- landse gewoonte overgenomen en ik ben gaan lopen langs de zee, zo’ n 5 km of een half uurtje. Mijn loopmaatje Michiel was er niet, hoewel hij mij beloofd had om af te komen!?
We hebben tot 17.00u moeten wachten tot de zeilers van het water kwamen. Ze hebben vandaag 4 reeksen gezeild en waren 7 uur op het water (van 10 tot 5); vandaag was het redelijk zonnig en weer veel wind. Laura zeilde een goede eerste reeks, een 13 maar de 2de was door een kapzeis niet zo goed, de volgende 2 wel weer redelijk; rond de 20 à 25. Na vandaag ( 7 reeksen gezeild ) staat Laura in het klassement op een 26ste plaats. Eigenlijk niet zo slecht gezien de omstandigheden:
- recht uit de blok en de examens
- recht uit Europa
- zonder haar eigen boot en met haar oudste trainingszeil ( nog dat van LA 2 jaar geleden)
- zonder coach
- zonder supportboot; gelukkig kon ze haar proviand meegeven met een ander team
Laura zou eigenlijk in de eerste helft willen eindigen dus nog een beetje omhoog en we zijn er.
Rohini is zeer vlug up- wind, zegt ze, ze steekt iedereen voorbij maar verliest dan weer; ze is “ so pissed off “
De meisjes zijn moe, doodop. Dus na de wedstrijd direct naar huis, douchen en barbecue vandaag en in bed om half 9. We hebben zo een gasbarbecue op het terras staan.
Laura heeft nog een uurtje gewerkt aan internationaal recht. Ik zou de courage niet meer hebben, je moet het maar doen.Op de weg terug naar huis hebben we langs de containerterminal in Auckland geprobeerd ons schip met onze container te vinden. Die zou vandaag moeten binnen komen; niets gezien dat de naam Sidney Express draagt. Zou hij er al zijn? Hopelijk, we zullen morgen wel zien.
We zijn weer redelijk vroeg vertrokken naar het wedstrijdgebeuren, Stef en de meisjes want ik ben thuis gebleven om een beetje op te kuisen.
Stef is mij rond de middag komen halen.
Ik heb de goede NZ- landse gewoonte overgenomen en ik ben gaan lopen langs de zee, zo’ n 5 km of een half uurtje. Mijn loopmaatje Michiel was er niet, hoewel hij mij beloofd had om af te komen!?
We hebben tot 17.00u moeten wachten tot de zeilers van het water kwamen. Ze hebben vandaag 4 reeksen gezeild en waren 7 uur op het water (van 10 tot 5); vandaag was het redelijk zonnig en weer veel wind. Laura zeilde een goede eerste reeks, een 13 maar de 2de was door een kapzeis niet zo goed, de volgende 2 wel weer redelijk; rond de 20 à 25. Na vandaag ( 7 reeksen gezeild ) staat Laura in het klassement op een 26ste plaats. Eigenlijk niet zo slecht gezien de omstandigheden:
- recht uit de blok en de examens
- recht uit Europa
- zonder haar eigen boot en met haar oudste trainingszeil ( nog dat van LA 2 jaar geleden)
- zonder coach
- zonder supportboot; gelukkig kon ze haar proviand meegeven met een ander team
Laura zou eigenlijk in de eerste helft willen eindigen dus nog een beetje omhoog en we zijn er.
Rohini is zeer vlug up- wind, zegt ze, ze steekt iedereen voorbij maar verliest dan weer; ze is “ so pissed off “
De meisjes zijn moe, doodop. Dus na de wedstrijd direct naar huis, douchen en barbecue vandaag en in bed om half 9. We hebben zo een gasbarbecue op het terras staan.
Laura heeft nog een uurtje gewerkt aan internationaal recht. Ik zou de courage niet meer hebben, je moet het maar doen.Op de weg terug naar huis hebben we langs de containerterminal in Auckland geprobeerd ons schip met onze container te vinden. Die zou vandaag moeten binnen komen; niets gezien dat de naam Sidney Express draagt. Zou hij er al zijn? Hopelijk, we zullen morgen wel zien.
zondag 17 februari 2008
Sail Auckland day1
Zaterdag 16 feb:
Gisteren zijn we nog lang in de zeilclub gebleven, na de registratie was er nog een gratis barbecue. We hebben met al onze NZ- landse vrienden kunnen bijkletsen.
Vandaag is de eerste dag wedstrijd; we zijn er al heel vroeg. In de Laser radial ( Laura’s klasse ) zijn er 47 ingeschreven dames; en niet van de minste. Wereld top is aanwezig. Daarnaast zijn er ook standaard lasers, 470, 420, rsx dames en heren en laser radial heren dus een aardig groepje samen. Veel volk op het strand. De tornado zit op een andere locatie.
Er staat een redelijke wind, rond de 20- 25 knopen en harder in de vlagen en het is buiig met opklaringen tussendoor.
Stef en ik wandelen naar st Heliers en daar vanop de rotspunt hebben we een ongeloofelijk zicht op de wedstrijdbaan B waar Laura zeilt. Eerste start wordt uitgesteld tot rond 13.00u.
We kunnen de letters op de zeilen zonder verrekijker echter niet zien, en de verrekijker zit nog in de grote ton in de camionette van Filip. Dus… we kunnen er niets van maken. Bompa verrekijker meebrengen!!
We genieten van het uitzicht tot aan Auckland en aan de overkant zien we Devonport waar we volgende maand gaan wonen.
De zon is hier super sterk, je verbrandt in 5 min als je geen zonnecrème gebruikt. Stef heeft al verbrande voeten van dat kleine eindje wandelen.
Rond 16.30 komt iedereen na 3 reeksen weer van het water. De dag is voor Laura niet zo goed gegaan; moe, gekapseisd in de 2de reeks, veel shiften op het water. Rohini is tevreden van haar 2de reeks. We wachten niet op de uitslag want de meisjes hebben honger en we moeten nog boodschappen doen.Stef maakt paëlla en Rohini leert ons met onze handen eten. Ik blijk een natuurtalent te zijn.
Gisteren zijn we nog lang in de zeilclub gebleven, na de registratie was er nog een gratis barbecue. We hebben met al onze NZ- landse vrienden kunnen bijkletsen.
Vandaag is de eerste dag wedstrijd; we zijn er al heel vroeg. In de Laser radial ( Laura’s klasse ) zijn er 47 ingeschreven dames; en niet van de minste. Wereld top is aanwezig. Daarnaast zijn er ook standaard lasers, 470, 420, rsx dames en heren en laser radial heren dus een aardig groepje samen. Veel volk op het strand. De tornado zit op een andere locatie.
Er staat een redelijke wind, rond de 20- 25 knopen en harder in de vlagen en het is buiig met opklaringen tussendoor.
Stef en ik wandelen naar st Heliers en daar vanop de rotspunt hebben we een ongeloofelijk zicht op de wedstrijdbaan B waar Laura zeilt. Eerste start wordt uitgesteld tot rond 13.00u.
We kunnen de letters op de zeilen zonder verrekijker echter niet zien, en de verrekijker zit nog in de grote ton in de camionette van Filip. Dus… we kunnen er niets van maken. Bompa verrekijker meebrengen!!
We genieten van het uitzicht tot aan Auckland en aan de overkant zien we Devonport waar we volgende maand gaan wonen.
De zon is hier super sterk, je verbrandt in 5 min als je geen zonnecrème gebruikt. Stef heeft al verbrande voeten van dat kleine eindje wandelen.
Rond 16.30 komt iedereen na 3 reeksen weer van het water. De dag is voor Laura niet zo goed gegaan; moe, gekapseisd in de 2de reeks, veel shiften op het water. Rohini is tevreden van haar 2de reeks. We wachten niet op de uitslag want de meisjes hebben honger en we moeten nog boodschappen doen.Stef maakt paëlla en Rohini leert ons met onze handen eten. Ik blijk een natuurtalent te zijn.
vrijdag 15 februari 2008
off- day
14 feb 2008
We zijn opgestaan in de regen en in de mist, niet verwacht. Ze hebben hier blijkbaar ook een niet te voorspellen klimaat als gevolg van de global warming.
De dag is kalm begonnen, we wachtten op beter weer. Tegen de middag zijn we naar Takapuna gereden; daar zullen de worlds doorgaan en we wilden al eens een beetje verkennen. We hebben een berichtje gelaten op de boot van Sebbe en zijn nog wat zeilmateriaal gaan kopen in de enige lasershop in NZ, die gelukkig in Takapuna lig.
Na de picknick zijn we doorgereden naar Kohimarama beach; daar zeilen de meisjes vanaf Zaterdag Sail Auckland. De boten hebben we opgetuigd en nagekeken maar Laura werd per seconde zieker zodat er niet gezeild is geworden. Verkouden, grieperig, verstopte neus, pijn in de keel en resten van de jetlag.. Ik moet zeggen dat ik mij ook niet super voel en Stef had er gisteren van. Nog een dagje geduld hebben zeker.
De avond is rustig verlopen en we zijn vroeg gaan slapen.
15 feb
We zijn weer in Tohimarama beach; we zijn vroeg vertrokken deze morgen want de meisjes wilden vroeg zeilen. De wind zou aanwakkeren van 20 naar 25 naar 30 knopen in de namiddag.
Ik moet zeggen het waait hier nu inderdaad stevig. Straks kunnen we registreren voor de wedstrijd en is er dinner en official opening. Het weer is raar; 22° maar bewolkt met zonnige periodes en nu en dan een paar druppels. Er valt mee te leven.
Groetjes aan alle kinderen van de zonneburcht en van in mijn praktijk.
Dikke zoen voor onze Louise
Tot morgen
We zijn opgestaan in de regen en in de mist, niet verwacht. Ze hebben hier blijkbaar ook een niet te voorspellen klimaat als gevolg van de global warming.
De dag is kalm begonnen, we wachtten op beter weer. Tegen de middag zijn we naar Takapuna gereden; daar zullen de worlds doorgaan en we wilden al eens een beetje verkennen. We hebben een berichtje gelaten op de boot van Sebbe en zijn nog wat zeilmateriaal gaan kopen in de enige lasershop in NZ, die gelukkig in Takapuna lig.
Na de picknick zijn we doorgereden naar Kohimarama beach; daar zeilen de meisjes vanaf Zaterdag Sail Auckland. De boten hebben we opgetuigd en nagekeken maar Laura werd per seconde zieker zodat er niet gezeild is geworden. Verkouden, grieperig, verstopte neus, pijn in de keel en resten van de jetlag.. Ik moet zeggen dat ik mij ook niet super voel en Stef had er gisteren van. Nog een dagje geduld hebben zeker.
De avond is rustig verlopen en we zijn vroeg gaan slapen.
15 feb
We zijn weer in Tohimarama beach; we zijn vroeg vertrokken deze morgen want de meisjes wilden vroeg zeilen. De wind zou aanwakkeren van 20 naar 25 naar 30 knopen in de namiddag.
Ik moet zeggen het waait hier nu inderdaad stevig. Straks kunnen we registreren voor de wedstrijd en is er dinner en official opening. Het weer is raar; 22° maar bewolkt met zonnige periodes en nu en dan een paar druppels. Er valt mee te leven.
Groetjes aan alle kinderen van de zonneburcht en van in mijn praktijk.
Dikke zoen voor onze Louise
Tot morgen
donderdag 14 februari 2008
kia ora
Kia Ora!!
Dat is hoe je mekaar begroet in het Maori.
Het is vandaag onze derde dag en we zijn al helemaal gesetteld in Nieuw Zeeland.
Doordat we hier moeilijk op het internet kunnen moet ik eigenlijk nog een paar dagen inhalen.
09 feb: Merci nonkel Lieven om ons naar Amsterdam te brengen. We nemen vandaag het vliegtuig van Schiphol naar Hong Kong ( 12 uur vliegen ); Cathay Airlines verzorgt ons goed.
10 feb: we slaan die dag over door het tijdsverschil….
11 feb: Hong Kong; is indrukwekkend!
We zijn gemakkelijk van op het vliegveld naar de binnenstad geraakt met de airport express, een supermoderne snelle trein; gelukkig staan alle borden ook in het Engels!
Alle valiezen mee want het was te duur om ze op het vliegveld achter te laten. Met de taxi naar het hotel en daar zijn we ingecheckt. De portiers draaiden achter ons gat om voor onze valiezen te zorgen.
Daarna direct de stad in: we waren zodanig vroeg al op pad dat we ons afvroegen of er wel volk in Hong Kong woonde. We hebben genoeg Chinezen gezien in de loop van de dag.
Eerst hebben we de koloniale Engelse tram naar de peak genomen. Dit treintje sleept je tot op de heuvel die achter de stad ligt, zeer steil omhoog. Boven zaten we plots op de hoogte van de toppen van de wolkenkrabbers beneden; raar…Jammer genoeg hadden we het weer niet mee. De mist belemmerde het uitzicht, we konden juist nog de zee in de verte onderscheiden. We zullen nog eens terug moeten, met helder weer en zon moet het nog duizend keer mooier zijn.
Daarna hebben we te voet de hele stad ( Hong Kong Island ) verkend. In de vroege namiddag zijn we in ons hotel een paar uurtjes gaan slapen om het tijdsverschil een beetje te verteren.
In de avond zijn we dan met de ferry naar Kowloon gevaren, dat is op het vasteland. Nu is er wel volk op stap !!! Met 200 oversteken op een zebrapad doe je niet zelf, je wordt meegesleurd, overwillen of niet.
Kowloon is echt het chic winkelparadijs, de Chinezen die daar wonen hebben blijkbaar poen. Alle designers zijn aanwezig. Bij Vuitton stonden ze buiten in rij om binnen te mogen.
Omdat we geen Chinees restaurant vonden ( in China ! ) zijn we maar gaan eten in het Hard Rock Café. In het donker en met een indrukwekkende verlichting op de wolkenkrabbers, zijn we terug naar het hotel gewandeld. Morgen onze vlucht van HK naar Auckland; 11 uur 30 vliegen voor de boeg. We zien het helemaal zitten.
12 feb: We zetten voet op de Nieuw Zeelandse bodem en geraken zonder problemen en met alle bagage door de emigratie en de douane. We zijn er!!
Na een poosje wachten komen ze ons ophalen en rijden we met onze auto Auckland binnen, naar het verhuurbedrijf. We maken de papieren in orde en we zijn weg. Laura heeft ondertussen met Rohini ( Laura’s Indische vriendin die bij ons zal logeren ) afgesproken en we rijden naar de Sky Tower om haar daar op te halen. We zijn direct te midden van ’t stad; we rijden links dus moeten we wel even wennen. En nu op zoek naar ons huis.
We rijden over Harbour Bridge met een adembenemend zicht, een half uurtje naar het noorden. ’t Is hier echt wel heel mooi. Zonder problemen vinden we ons huisje in Okura. Ik had wel een goede kaart gekregen in het verhuurbedrijf.
Ons verblijf is schitterend gelegen. In een baai, we zien de zee en de heuvels langs alle kanten, hier woont bijna niemand. Ons zwembad ligt naast het terras. We wonen zeer mooi.
We zijn ondertussen wel uitgeteld en hebben nog net de courage om terug te rijden naar een supermarkt zodat we onze eerste boodschappen kunnen doen. Ze hebben hier alles, keuze te over.
13 feb: Vandaag moeten we alles regelen voor de wedstrijd van dit weekend, we rijden naar de club in Tohimarama, ten zuidwesten van Auckland waar de laser radial zullen zeilen. Daar hebben we met Jo Aleh ( Nieuw- Zeelandse en nummer 1 op de isaf ranking sedert sail Melbourne) afgesproken. Laura kan van haar een boot charteren want onze container is nog niet toegekomen. We tuigen op en alles ziet er prima uit.
We hebben ook een afspraak met iemand van oceanbridge, hij zal ons helpen om onze container te dedouaneren en door de maf – procedure ( ministerie van landbouw ) te helpen. We voorzien dat we hem dinsdag kunnen openen. Hopelijk zijn de kar en de fietsen proper genoeg om op Nieuw- Zeelandse grond te rijden, anders moeten we alles laten schoonmaken en afstomen, we zien wel.
We genieten nog van het mooie weer en het strand en gaan terug naar Auckland en maken een wandeling langs de jachthaven, we zien de America’s cup boten binnen varen. Onze dag is goed.
We zijn tevreden van onze auto, een hele dikke chique 4x4 en gaan terug naar huis. Daar kookt Rohini voor ons Indisch: birjani; kip, rijst en kruidenmengeling. Zeer lekker en ik drink er mijn eerste glas Nieuw- Zeelandse chardonay bij.
Dat is hoe je mekaar begroet in het Maori.
Het is vandaag onze derde dag en we zijn al helemaal gesetteld in Nieuw Zeeland.
Doordat we hier moeilijk op het internet kunnen moet ik eigenlijk nog een paar dagen inhalen.
09 feb: Merci nonkel Lieven om ons naar Amsterdam te brengen. We nemen vandaag het vliegtuig van Schiphol naar Hong Kong ( 12 uur vliegen ); Cathay Airlines verzorgt ons goed.
10 feb: we slaan die dag over door het tijdsverschil….
11 feb: Hong Kong; is indrukwekkend!
We zijn gemakkelijk van op het vliegveld naar de binnenstad geraakt met de airport express, een supermoderne snelle trein; gelukkig staan alle borden ook in het Engels!
Alle valiezen mee want het was te duur om ze op het vliegveld achter te laten. Met de taxi naar het hotel en daar zijn we ingecheckt. De portiers draaiden achter ons gat om voor onze valiezen te zorgen.
Daarna direct de stad in: we waren zodanig vroeg al op pad dat we ons afvroegen of er wel volk in Hong Kong woonde. We hebben genoeg Chinezen gezien in de loop van de dag.
Eerst hebben we de koloniale Engelse tram naar de peak genomen. Dit treintje sleept je tot op de heuvel die achter de stad ligt, zeer steil omhoog. Boven zaten we plots op de hoogte van de toppen van de wolkenkrabbers beneden; raar…Jammer genoeg hadden we het weer niet mee. De mist belemmerde het uitzicht, we konden juist nog de zee in de verte onderscheiden. We zullen nog eens terug moeten, met helder weer en zon moet het nog duizend keer mooier zijn.
Daarna hebben we te voet de hele stad ( Hong Kong Island ) verkend. In de vroege namiddag zijn we in ons hotel een paar uurtjes gaan slapen om het tijdsverschil een beetje te verteren.
In de avond zijn we dan met de ferry naar Kowloon gevaren, dat is op het vasteland. Nu is er wel volk op stap !!! Met 200 oversteken op een zebrapad doe je niet zelf, je wordt meegesleurd, overwillen of niet.
Kowloon is echt het chic winkelparadijs, de Chinezen die daar wonen hebben blijkbaar poen. Alle designers zijn aanwezig. Bij Vuitton stonden ze buiten in rij om binnen te mogen.
Omdat we geen Chinees restaurant vonden ( in China ! ) zijn we maar gaan eten in het Hard Rock Café. In het donker en met een indrukwekkende verlichting op de wolkenkrabbers, zijn we terug naar het hotel gewandeld. Morgen onze vlucht van HK naar Auckland; 11 uur 30 vliegen voor de boeg. We zien het helemaal zitten.
12 feb: We zetten voet op de Nieuw Zeelandse bodem en geraken zonder problemen en met alle bagage door de emigratie en de douane. We zijn er!!
Na een poosje wachten komen ze ons ophalen en rijden we met onze auto Auckland binnen, naar het verhuurbedrijf. We maken de papieren in orde en we zijn weg. Laura heeft ondertussen met Rohini ( Laura’s Indische vriendin die bij ons zal logeren ) afgesproken en we rijden naar de Sky Tower om haar daar op te halen. We zijn direct te midden van ’t stad; we rijden links dus moeten we wel even wennen. En nu op zoek naar ons huis.
We rijden over Harbour Bridge met een adembenemend zicht, een half uurtje naar het noorden. ’t Is hier echt wel heel mooi. Zonder problemen vinden we ons huisje in Okura. Ik had wel een goede kaart gekregen in het verhuurbedrijf.
Ons verblijf is schitterend gelegen. In een baai, we zien de zee en de heuvels langs alle kanten, hier woont bijna niemand. Ons zwembad ligt naast het terras. We wonen zeer mooi.
We zijn ondertussen wel uitgeteld en hebben nog net de courage om terug te rijden naar een supermarkt zodat we onze eerste boodschappen kunnen doen. Ze hebben hier alles, keuze te over.
13 feb: Vandaag moeten we alles regelen voor de wedstrijd van dit weekend, we rijden naar de club in Tohimarama, ten zuidwesten van Auckland waar de laser radial zullen zeilen. Daar hebben we met Jo Aleh ( Nieuw- Zeelandse en nummer 1 op de isaf ranking sedert sail Melbourne) afgesproken. Laura kan van haar een boot charteren want onze container is nog niet toegekomen. We tuigen op en alles ziet er prima uit.
We hebben ook een afspraak met iemand van oceanbridge, hij zal ons helpen om onze container te dedouaneren en door de maf – procedure ( ministerie van landbouw ) te helpen. We voorzien dat we hem dinsdag kunnen openen. Hopelijk zijn de kar en de fietsen proper genoeg om op Nieuw- Zeelandse grond te rijden, anders moeten we alles laten schoonmaken en afstomen, we zien wel.
We genieten nog van het mooie weer en het strand en gaan terug naar Auckland en maken een wandeling langs de jachthaven, we zien de America’s cup boten binnen varen. Onze dag is goed.
We zijn tevreden van onze auto, een hele dikke chique 4x4 en gaan terug naar huis. Daar kookt Rohini voor ons Indisch: birjani; kip, rijst en kruidenmengeling. Zeer lekker en ik drink er mijn eerste glas Nieuw- Zeelandse chardonay bij.
zaterdag 9 februari 2008
De Laatste Dag
De valiezen zijn klaar, alles ingepakt en morgenvroeg zijn we op weg naar Amsterdam. We vliegen naar Hong Kong en blijven daar een dagje hangen. Daarna vliegen we door naar Auckland.
Vandaaruit hoor je wel meer van ons.
Vandaaruit hoor je wel meer van ons.
Abonneren op:
Posts (Atom)
