het diepe zuiden

Zondag 30 maart

Inderdaad, het raften was spectaculair, Laura en Louise hebben ervan genoten en wij hebben ze opgewacht aan de uitgang van de Oxenbridge Tunnel, meer dan anderhalf uur lang. Maar het was leuk, we zaten langs het water in het zonnetje en het was rustig. Alleen de natuur en de vogeltjes.
Na het raften zijn we naar Te Anau vertrokken, onze planning viel echt wel mee; we waren daar al in de vroege namiddag en we hebben nog een wandeling langs het meer gemaakt. Prachtig weer en een aangenaam temperatuurtje; je ziet. Zelfs in het diepe zuiden kan het aangenaam warm zijn overdag, alleen de nachten zijn veel koeler.

Maandag 31 maart

Vandaag staat Doubtfull Sound op het programma; we hebben geboekt voor een Wilderness Cruise. We willen echt de Sounds van op het water beleven, dus moeten we met de boot mee want langs de weg kunnen we het niet bereiken. We vertrekken in Manapuri en varen over het meer tot aan de bergketen langs de overkant. Daar moeten we met een bus de Wilmott Pass over en dan weer de boot op door de fjorden en de sounds tot aan de Tasman Sea.
Wat we zien is niet te beschrijven, bergen, fjorden, diepen kreken, tropisch regenwoud, en wildlife!!! Dolfijnen en zeehonden op 100 meter van ons. We hebben ogen te kort, de kleuren zijn prachtig; alle schakeringen van bruin, blauw, grijs en groen doordrongen van mist en nevel. Alles krijgt zowaar een geheimzinig sfeertje. We worden zelfs getracteerd op een straaltje zon, de enkele regendruppels kunnen ons niet deren. Het is plots wel kouder, we zullen moeten wennen in Europa.
Op de terugweg bezoeken we een elektriciteitscentrale op waterkracht; de meren ( Lake Te Anau en Lake Manapuri ) worden gebruikt als aandrijving en de waterkracht zorgt voor elektriciteit.
Een prachtige dag in de echte ongerepte natuur.